Mayan Princess

18 November 2015

අම්මාවරුනේ......







දම්මි

'අම්මෝ' ඇගේ කටහඬ ඇහිලා සුගත් දුවගෙන ආවේ පොල්කටු හැන්දකුත් අතේ ඇතිව. වැඩට යන්ට කලින් දම්මිට කෑම ටිකක් හදලා යන එක ඔහුගේ පුරුද්දක් වෙලා. ඔහු ඇඳගෙන හිටිය බැනියමේ සමහර තැන්වල් හිල් මතුවී තියෙන හැටි දම්මිට පෙනුණේ වේදනාව පිරුනු දෑසින්. 'ඇයි මගෙ මැනිකේ ඔයාට අමාරුද? ඔහු ඇගේ මුහුනට නැඹුරු වෙලා ආදරෙන් ඇහුවා. දම්මි කලේ දෙතොල් හපාගෙන හිස වනන එකයි.

ඇගේ නිවසේ රියැදුරු එක්ක දම්මි හැම සම්පතක්ම දමලා ආවේ ඔහුට තියෙන අසීමිත ආදරේ හන්දයි. දෙන්නටම ජීවිතේ බරපතලමක් දැනුනේ නෑ. ඉදිරියට මුහුන දෙන්ට වෙන දේවල් ගැන අදහසක් තිබුනෙත් නෑ. කාලෙකට උඩදි දම්මි හදිසියේ අසනීප වුනාම ඇයට ලමයෙක් ලැබෙන්ට ඉන්නබව ඔවුන් දැනගත්තේ ඔවුන්ගේ ගෙවල් කෑල්ල අයිති මාග්‍රට් අක්කාගෙන්.

'ඕක ලෙඩක් නෙමේ කෙල්ලේ. ටික දවසකින් ඔය අමාරුකම් ඇරිලා යයි. ඊට පස්සේ ඉස්පිරිතාලේ ගිහින් දොස්තර මහත්තැන් කෙනෙකුට පෙන්නුවානම් හරි. ලමයෙක් හම්බවෙනවා කියන්නේ ලෙඩක් නෙමේ. මම ඉපදුනේ ඔය උඹලා ඉන්න ගේ කෑල්ලේ'

ඇගේ අවවාදයේ හැටියට ඉස්පිරිතාලේ ගිය ඔවුන්ට දොස්තරගෙන් ලැබුනේ, හොඳ කෑම බීම, ව්‍යායාම, විවේකය ගැනීම වගේ අවවාද. 'ඔය මදෑ. ඉතින් හොඳට කෑම බීම කාලා, මහන්සි වෙලා වැඩක් පලක් කලා නම් හරි' මාග්‍රට් අක්කාගේ කීමත් ඔවුන් පිලිගත්තා.

අවුරුදු ගානක් ගෙදර හුරතලේට හැදුණු ඇයවත්, මහන්සියෙන් රැකියාවක් කරලා, සල්ලි ටිකක් හම්බ කල ඔහුවත් දරු උපත් ගැන අසා තිබුණේ නෑ. ඒ දේවල් ගැන අවවාද ගන්ට නූගත් මාග්‍රට් අක්කා හැර වෙන වැඩිහිටියෙක් ඔවුන් දැන හිටියෙත් නෑ. අනෙක ගෙදරට හොරෙන් පැනලා ආපු ඇය කොහොමද ප්‍රසිද්ධ රෝහල් කරා යන්නේ? කොයි වෙලාවක හරි දන්න කෙනෙක් මුණ ගැහෙන්ට හොඳම තැන රෝහල.

'මට හරිම අමාරුයි' දම්මිගේ ඇස්වලින් කඳුලු වැගිරුනා. 'අපි ඉක්මනින් ඉස්පිරිතාලේ යමු' දෙන්නා ඉක්මනින් ලෑස්ති වුනා. ලඟින් ත්‍රීවීලරයක් හොයාගත්තා. දම්මි ඇන්දේ වෙනදා වගේම ඇඟේ හැඩයක් නොපෙනෙන ගවුම. දරුවෙක් ලැබෙන්ට ඉන්නබවක් ඉන් පෙනුනේ නෑ.


පොඩි දොස්තර මහත්තයා


නාරිවේද කොටසේ වෛද්‍යවරයා ට පරික්ෂා කර බැලීමට සිටිනා ලෙඩුන් සිටි පෝලිමේ බොහොම අමාරුවෙන් මේ කාන්තාව වාඩි වෙලා ඉන්නවා. මෙයත් එක්ක පිරිමි කෙනෙකුත් ඇවිත් හිටිය. එක පාරටම මෙන්න මේ පිරිමි කෙනා මාත් එක්ක කතාවකට වැටෙනවා.

'පොඩි දොස්තර මහත්තයා මගේ නෝනට ගොඩක් අමාරුයි.'

'මොකක් වෙලා ද එයාට?'

'එයාගේ බඩ හොඳටම රිදෙනවලු.'

මං මේ කාන්තාව දිහා ආයෙත් සැරයක් බැලුව. ඇත්ත තමයි , මෙයා ලොකු අමාරුවකින් වගේ ඉන්නේ !

වාට්ටුව භාර කණිෂ්ඨ  වෛද්‍යවරයාගේ ළඟට දුවගෙන ගියපු මං මේ ලෙඩා ගැන ඔහුට කිව්වා.

එතුමා මේ කාන්තාව ගෙන් දැන් ප්‍රශ්න අහනවා.

'මොකක්ද ඔයාට තියන අමාරුව?'

'මගේ බඩ හොදටම රිදෙනවා මහත්තයෝ'

'එහෙනම් නගින්න බලන්න ඇඳට...'

පරික්ෂාවෙන් පස්සේ වෛද්‍යතුමාගේ මූණ අමුතු විදියට වෙනස් උණා.

"මල්ලි මේ ගෑණි ට බබෙක් හම්බවෙන්න ඉන්නේ. අමාරුයි කියල කියල තියන්නේ විලි රුදාවට. තව පැයක් යන්න කලින් බබා හම්බ වෙයි ගොඩක් වෙලාවට."

පරික්ෂා කරලා බලනකන් ම තමන් ප්‍රෙග්නන්ට් කියල  මේ ලෙඩා වචනයක් වත් කිව්වේ නෑ. හොඳ වෙලාවට ලේබර් රූම් එක ළඟ පාතක තිබුනේ. ලේබර් රූම් එකට දාල පැය භාගයක් යන්නත් කලින් මේ කාන්තාව පිරිමි දරුවෙක් ප්‍රසුත කළා. 


රිබෙකා

ඕකේ. බයවෙන්ට දෙයක් නෑ. හැමදේම හොඳට සිද්ධවෙයි. 

"ඔයාගේ ටොප් එක පොඩ්ඩක් ඉස්සුවානම් මිසිස් බ්‍රැන්ඩන්...ස්කෑන් කරන්ට කලින් මේ ජෙලි ටික ඔයාගේ බඩේ ගාලා ඉමු" කාර්මික ශිල්පිනියට තිබුනේ ප්‍රසන්න වගේම,  නියම විදියට රැකියාව කරන්නියකගේ වෘත්තීය පෙනුමක්.

"ඇත්තෙන්ම" ඇය පැවසුවේ ඇඟ පොඩ්ඩක්වත් හොල්ලන්නේ නැතිව. 'ඇත්තටම කීවොත් මට ටිකාක් විතර බයයි"

ඇය හිටියේ මිලාධික, සුවපහසු රෝහලක ඇඳක් මත ඉවසුම් නැති බලාපොරොත්තුවලින්.  කොයි මොහොතක හරි ලූක් සහ ඇය තිරය මත ඔවුන්ගේ දරුවා පලමු වරට දකිනවා. තාමත් එයා චූටි බිංදුවක් වගේ. ඇයට තාමත් එය විශ්වාස කරන්ට අමාරුයි. තාමත් හිතාගන්ටවත් බෑ ඇය, බෙකි බ්‍රැන්ඩන්ට දරුවෙක් ලැබෙන්ට යනවා කියලා. තව සුමාන දහනමයකින් ඇය අම්මා කෙනෙක් වෙනවා. අම්මා කෙනෙක්...

ලූක් ඇගේ සැමියා. ඒ දෙන්නා බැඳලා හරියටම අවුරුද්දයි. ඇයට හොඳටම විශ්වාසයි බබා හනිමූන් බබෙක් බව. දෙන්නා හනිමූන් එකට ගොඩක් තැන්වල ඇවිද්දත් ඇයට සහතිකයි බබා පිළිසිඳුනේ ශ්‍රීලංකාවේ, උණවටුන කියන, උඩවැඩියා, උණ පඳුරු සහිත ලස්සන දසුන් සහිත තැනකබව.

උණවටුන බ්‍රැන්ඩන්

මිස් උණවටුන ඕකිඩ් බැම්බූ ට්‍රී බ්‍රැන්ඩන්

හ්ම්ම් ඔය නම් ගැන අම්මා මොනා කියයිද කියන එක නම් විශ්වාස නෑ.

"හොඳයි" කාර්මික ශිල්පිනිය ඇය දිහා බැලුවේ කරුනාවෙන්. "අපි බලමු නේ?" ඇහිබැමක් එසවූ ඇය පැහැදිලි ක්‍රීම් වැනි යමක් බඩ මත දමා, යම් උපකරණයක් එහා මෙහා කලා. ඒත් එක්කම අපැහැදිලි කලු සුදු රූප රැසක් තිරයේ මතුවුනා.

ඇයට හුස්ම ගන්ටත් අමතක වුනා වගේ.

ඔවුන්ගේ දරුවා ඇගේ කුසේ. ඇය ලූක් දිහා බැලුවා. ඔහු හිටියේ ගල් ගැහිලා වගේ තිරය දිහා බලාගෙන.

කාර්මික ශිල්පිනිය බඩ මත අර යම් දේ එහාට මෙහාට කලා. "ඔන්න අපි බලනවා උරහිස් දිහා." ඇය කීකරු ලෙස ඇස් වපර කරමින් බැලුවත් පෙනුනේ යම් නොපැහැදිලි වක්‍ර වගයක් විතරයි.

"මට එක අතක් පේනවා" හෙදියගේ හඬ නෑසී ගියා. 

රිබෙකාට  දැනුනේ අසීමිත ආදරයක්. ඇස් කඳුලින් පිරී ගියා. ඇගේ දරුවාට එක අතක්? ඒත් මම එයාට ගොඩක් ආදරෙයි. නෑ වැඩියෙනුත් ආදරේ. ලූක් එක්ක දරුවා ලෝකේ හොඳම තැන්වලට ගෙනියනවා. හොඳම වෛද්‍ය පහසුකම් ලබලා දෙනවා...හොඳ පරීක්ෂන තියෙන තැන් හොයනවා. කවුරුහරි එයා දිහා...

"මෙන්න අනික් අත"

"එයාට අත් දෙකක් තියෙනවද?" ඇය ඉස්සී බැලුවේ කඳුලු හිර කරගෙන.

"ඔව්" කාර්මික ශිල්පිනිය ඇය දෙස බැලුවේ අමුතු විදියට. "මේ බලන්ට" අත් විතරක් නෙමේ. චූටි ඇඟිලි දහයකුත් රිබෙකාට දකින්ට පුලුවන් වුනා.

"සොරි" ඇය දුන් ටිෂූ එකෙන් රිබෙකා කඳුලු පිහ දැම්මා. "හිතට ලොකු සහනයක් දැනුනා" 

"හැමදේම හොඳයි. කලබල වෙන්ට දෙයක් නෑ. මේ කාලෙට ඔය වගේ කඳුලු එන එක ස්වාභාවිකයි. හෝමෝන්ස්"

"දැන් හරි. ඔය දෙන්නට බබා පිරිමි ලමයෙක්ස් ගෑනු ලමයෙක්ද කියලා දැනගන්ට ඕනිද?" ඇය පුටුව ඔවුන් දෙදෙනා දිහාට හැරෙව්වා.

"ඇත්තෙන්ම නෑ. අපි දෙන්නා ඒ ගැන හොඳට කතා කලා. බබා උපදින වෙලාවේ තියෙන අපූරු අත්දැකීම නැති කරගන්ට අපි කැමති නෑ" ලූක් කීවේ හිනාවකින්. 

"එහෙම නම් ඉතින් මම මුකුත් කියන්නේ නෑ' 

මුකුත්? ඒ කියන්නේ ඇය ඒ ගැන දන්නවා.

"අපි හරියටම ඩිසයිඩ් කලේ නෑ නේ ලූක්?"

"අයි නැත්තේ බෙකී. අපි මුලු හවසක්ම ඒ ගැන කතා කලා. අපිට ඕනි පුදුම වෙන්ට නේ?"

"ඔව්" ඇය දරුවාගේ අපැහැදිලි චිත්‍රය දිහා බලා හිටියා. අපිට දැනුත් පුදුම වෙන්ට පුලුවන්නේ. ඒකත් අපූරු නැද්ද?

"ඇත්තටම ඔයාට ඒක දැනගන්ට ඕනිමද? " ලූක්ගේ මුනේ තිබුණේ බලාපොරොත්තු කඩවූ කෙනෙක්ගේ ස්වභාවයක්. 

"ඔයාට ඕනි නැත්නම් කමක් නෑ" ඇය පැවසුවා. ඔහුගේ හිත අවුල් කිරීමට ඇය කැමති වුනේ නෑ. එයා කොච්චර නම් මේ දවස්වල ඇයට ආදරෙන් සලකනවද? අන්නාසි එක්ක රෝස පාට කාඩිගන් එකකට ආසා වුනු මොහෙතෙම එයා දුවලා ගිහින් ඒවා ගෙනාවා නේද?

එයා යමක් කියන්ට හදන කොටම එයාගේ මොබයිල් ෆෝන් එක නාද වුනා.

"හා හා... මෙතන ඕක පාවිච්චි කරන්ට බෑ" හෙදිය කලබල වුනා. "කරුනාකරලා මට ෆෝන් එකක් පෙන්නනවද? මට හදිසි කෝල් එකක්" 

කාර්මික ශිල්පිනිය කැමැත්ත පලකලා. "බෙකි කමක් නෑ නේද?" ඇය හිස වැනුවා.

ඔවුන් ගිය පසු කාමරයේ තනිවුනු ඇයට පෙනුනේ කාර්මික ශිල්පිනිය පාවිච්චි කල උපකරණය. එය කම්පියුටරය ලඟ එහෙමම තිබුණා. චුට්ටක් ලං වුනොත්?

මෝඩ වෙන්ට හොඳ නෑ. ලූක් කැමති නෑනේ. ඇය නියපොතු පරීක්ෂා කලා. චූට්ටක් බැලුවට මොනා වෙනවද? ඉදිරියට නැමුණු ඇය උපකරනේ ගෙන එය බඩ උඩ එහා මෙහා කලා. තිරයේ හෙවනැලි වගේ රූප එහා මෙහා වෙන්ට පටන් ගත්තා. මේ වැඩේ හිතුවට වඩා ලේසිනේ. මටත් පුලුවන් මේ වගේ රක්ෂාවක් කරන්ට. 

මෙන්න ලොකු ඔලු ගෙඩියක්. හම්මෝ ඒකේ ලොකු. අර මොකක්ද? ඒක...

'පුතෙක්. අපි දෙන්නට පුතෙක්'

'හලෝ...චූටි පුතේ'

"ඔයා මොනවද මේ කරන්නේ?" කාර්මික ශිල්පිනියගේ හඬට ඈ උඩ විසි වුනා. "මේක රෝහල් උපකරනයක්. ඔයාට අත් තියන්ට තහනම්." ඇය ලඟින් සිටියේ බියපත් ලූක්. 

රිබෙකා කඳුලු පිහ දැමුවා. 'හිතන්ට බැරි තරම් අපූරු දෙයක්. මම අපේ බබාට කතා කරනවා'

'කෝ' ලූක් ඇසුවා.

'අර තියෙන්නේ ඔලුව. හලෝ ඩාර්ලින්"

"කෝ මූන"ඔහු ඇසුවේ වික්ෂිප්තබවකින්.

"මම දන්නේ නෑ . අනිත් පැත්තේ ඇති. "හලෝ පුංචි කොල්ලෝ අම්මයි අප්පච්චියි ඔයාට හරිම..."

'මිසිස් බ්‍රැන්ඩන් ඔයා ඔය කතා කරන්නේ ඔයාගේ මූත්‍රාශෙට' කාර්මික ශිල්පිනිය උස් හඬින් කීවා. 


මේ කතා දෙක රටවල් දෙකක, සංස්කෘති දෙකක, ගැහැනු දෙන්නෙකුගේ කතා දෙකක්.

මුල් කතාව ගොඩ නැගුවේ 'පොත් ගුල්ලා'ගේ මේ පෝස්ට්ටුවෙන්. මේ වගේ දේවල් සිදු වෙන එක කොච්චර දුකද කියලා හිත හිතා ඉන්න කොට මම ආසා කරන කතුවරියක්ගේ'Sophie Kinsella'ගේ'SHOPAHOLIC & BABY' පොත  කියවන්ට ලැබුණා. කතා දෙක කොච්චර හිතට වැදුනද කියලා කීවොත් පෝස්ට් එකක් නොලියම බැරි වුනා.

'පොත්ගුල්ලටත්', ' Sophie Kinsella'ටත් දෙන්නටම ස්තූතියි.

05 October 2015

මතකයන් ඔස්සේ...










පොඩ්ඩිට සම්මානයක් හම්බවෙලා එහෙම නෙමේ. බ්ලොග් එකට අවුරුදු පහක් පිරිලා.  'සිහසුනට තරග වැද' පොඩ්ඩිගේ තනි වැඩක් නෙමේ. සම කර්තෘ කෙනෙක් කීවොත් හරි මගේ හිතේ. නැත්නම් බූරා 'අසම කර්තෘ ' කියලා ටිකක් උඩට දැම්මත් කමක් නෑ.

අවුරුදු පහක් කියන්නේ ලොකු කාලයක්. ඕනෙම දේකට මෙතරම් කල් කැපවෙනවා කියන්නේ අමාරු වැඩක්. මෙලොව එලිය දකින සිඟිත්තෙක්, බඩ ගාලා, දණ ගාලා, ඇවිදලා, පෙර පාසැල් යන තරම් කාලයක්. එහෙමත් නැත්නම් යාලුවෙලා, මුහුදු වෙරළේ අත් අල්ලාගෙන ඇවිදලා, ඔක්කොම ජාති ප්ලෑන් කරලා, කසාද  බැඳලා, අනෙක් කෙනාගේ වැරදි දැකලා  එපාවෙන්ට යන තරම් කාලයක්.

එකමත් එක රටක, පැරණි රාජධානියක, එක්තරා පවුලක, පවුලේ හැමෝම ආදරේ කරපු පුංචි කෙල්ලෙක් හිටියා. එයාගේ අම්මා, අත්තම්මා ගොඩක් මහන්සි වුනේ තමන්ගේ භාෂාව ඒ ගෑනු ලමයට අමතක නොවෙන අන්දමට කියලා දෙන්ටයි. එහි ප්‍රතිපලයක් විදියට කාලයක් තිස්සේ, රචනා ලියලා, ගෙදරට ගෙන්නපු ටියුෂන් මාස්ටර්ලාගෙන් බැනුම් අහලා ඒ ගෑනු ලමයා සිංහල ඉගෙනගත්තා.

'එළදෙන' ගැන රචනාවක් ලියද්දි, 'එළදෙනගේ මහත්තයා වන හරකා මඩුවේ සිටී' කියලා ලීවත්, වාහනයක් එලවපු මාමා කෙනෙක්, පාර හරස් කරපු රියැදුරෙකුට 'මීහරකා' කියද්දි, 'මීහරකා' යන්නෙහි තේරුම 'නරක රියදුරෙක්' කියලා හිතුවත්, ටියුෂන් මාස්ටර් එනබව 'අන්න අරූ එනවා ' කියලා ඥාති සොයුරෙක් කියද්දි, 'ටියුෂන් මාස්ටර්ගේ නම 'අරූ' කියලා හිතුවත්, කාලෙකදි ඒ ගෑනු ලමයා වෙනස් වුනා. අවුරුදු පහක් තිස්සේ අමාරුවෙන් හරි 'පොඩි කුමාරිහාමි' බ්ලොග් එක කලේ ඒ ගෑනු ලමයයි.

දැන් බලනකොට පේන්නේ පටන් ගත්තු දවස්වල පොඩි ලමයෙක් වගේ හිතට එන හැමදේම ලියලා තියෙන බවක්. ඒ වගේම මැද හරියෙදි තරමක් තෝරලා බේරලා ලීව ගතියකුත්, අන්තිම කාලෙදි බොහොම අමාරුවෙන් ඇදගෙන ගිය ගතියකුත් පේනවා. බ්ලොග් එකක් කරනවා කියන්නේ ගොඩක් අමාරුදෙයක් කියලා මුලින්ම සඳහන් කලේ ඒ හන්දයි. පෝස්ට් එකක් ලියන හැම කෙනෙක් ගැනම පොඩ්ඩිගේ හිතේ තියෙන්නේ ලොකු ගෞරවයක්.  කියවලා කමෙන්ට් කරන හැමෝටම උත්තරයක් දෙන්ට ඕනි කියලා පොඩ්ඩි හිතන්නෙත් ඒ හන්දා.

කාලෙත් එක්ක බ්ලොග් ලොකේ වෙනස් වෙලා. පොඩ්ඩි තාම ආසයි ඒ මුල් කාලෙට. කාලයක් යනකොට තේරෙනවා 'සුන්දරයි' කියලා හිතාගෙන ඉන්න 'අතථ්‍ය' ලෝකේ එතරම් සුන්දර නැතිබව. පියවි ලෝකේ තියෙන හැම දුර්වලකමක්ම එතනත් දකින්ට ලැබෙනවා. කෙනෙක්ගේ අනන්‍යතාව රැක ගන්ට අමාරු තැනක්. පොඩ්ඩි නම් කියවන්නේ බ්ලොග් විතරයි. ඒක ලියන්නේ ගෑනියෙක්ද, පිරිමියෙක්ද කියන එකවත් වැදගත් නෑ. වැදගත් වෙන්නේ කියවනදේ රසවත්ද, නැද්ද කියන එක විතරයි. ඇත්තටම යමක් කියවද්දි කතුවරයා හෝ කතුවරිය ගැන ඇඳෙන රූපය තමා වැදගත් වෙන්නේ. ඉස්සර කතන්දරකාරයා කතා කියද්දි පොඩ්ඩිගේ හිතේ මැවුනේ රැවුල දිග, කොටු සරමක් ඇඳගත්තු, පුංචි ලමයි වට කරගත්තු, පුටුවක ඉඳගත්තු කෙනෙක්. ඒ වගේමයි රවි කියන්නේ සුදු සරමක් ඇඳන්, නිල් සාටකයක් බෙල්ලේ දාගත්තු, කවි කියමින් වෙල් යායක ඇවිද්ද කෙනෙක්. සොඳුරු සිත කියන්නේ ලස්සන, කිසිම දේකට බය නැති, ආඩම්බරකාර තරුණියක්. බස්සා කියන්නේ ගහක් උඩ නිදා ඉන්න අහිංසක පක්ෂියෙක්. මාතලන් කියන්නේ ඇහක් වහගත්තු, ඔලුවේ තලප්පාවක් බැඳ ගත්තු පල් හොරෙක්.

ලස්සන ගීතයක් අහලා බලන්ට. ඇස් පියාගෙන ගීයකට සවන් දෙද්දි අපේ හිතේ ඇඳෙනා රූපේ ඒ ගීය ගයන ගායකයා හරි ගායිකාව හරි දැක්කාම වැනසිලා යන හැටි. රචකයෙක් වුනත් එහෙමයි. හිතේ ඇඳෙනා රූපේ කුමක් වුනත් පොඩ්ඩි කැමති ඒකට.

අද, එදාට වඩා බ්ලොග් ලියන අය වැඩියි. දක්ෂයි. නිර්මාණශීලියි. ඒත් තවම ගෑනු ලමයින්ගේ අඩුවක් දැනෙනවා. ඒ එක්කම ලෝකේ රටවල් අනුව එයාලගේ බෙදීමක් වගේ එකකුත් දැනෙනවා. ඒ ගැන නම් එතරම කැමැත්තක් නෑ. ලියන්නේ කොහේ ඉඳන් වුනත්, ලියනදේයි වැදගත් විය යුතු වෙන්නේ.

ඒ වගේම තමා භාෂාව හසුරුවන ආකාරය. එදාට වඩා අද නිදහස් ලියවිලි දකින්ට ලැබෙනවා. කැමති විදියට භාෂාව හසුරවමින්. ඉතාමත් හොඳ ලියවිල්ලක් වුනත් හොඳින් නොකියවා, කරන කමෙන්ට් ඒ වගේම දකින්ට ලැබෙනවා.

මෙතරම් දුර එන්ට උදව් කරපු , පිරිසක් එදා පොඩ්ඩිට හිටියා. ඒ අය කවුද කියලා ඔවුන් දන්නවා. අදටත් ඒ අය පොඩ්ඩි වටේ ඉන්නවා. ඒ වගේම තමා බ්ලොග් කියවන රසික , රසිකාවියෝ. ඒ අය නැත්නම් බ්ලොග් ලියලත් එක අතකට වැඩක් නෑ.

අවුරුදු පහක් පුරාවට පොඩ්ඩි එක්ක හිටපු හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි.


 “There are no lines in the sand in the blogosphere except for those who draw those lines in an effort to get attention.”
David Risley



26 August 2015

ඔහු සොයා ....



එදා රෑ නිදන කාමරේ කවුලුවෙන් පිටත පෙනුනේ මොනවද කියලා පොඩ්ඩිට අදටත්, හිතාගන්ට බෑ. රෑවෙනකොට මුලු පලාතම අඳුරු කරන ගස් ගොන්නක් තිබුණා වගේ යන්තම් මතකයි. ඊට එහායින් වැටුනු පාර, කොහේ හරි ඈතකට නොපෙනී යන්ට ඇති. ඒත් ඒ රාත්‍රිය තමා පොඩ්ඩිගේ ජීවිතය ලොකු සසල කිරීමක් කරපු රාත්‍රිය. ඔහු කවුලුවෙන් එහා ඉඳන් බලා ඉන්නව ඇතිද? යාන්තමට වැටුනු හිරිපොද වැස්සත්, හමන සුලඟ කොහේ හරි කවුලුවක හැපෙන හඬත්, ඇති කලේ තිගැස්මක්. හරියට ඔහු ඇතුලට එන්ට හදනවා වගේ. ඇස් තද කරන්, පොරෝනය තුලට ගුලිවෙලා අමතක කරන්ට හැදුවත්, මතකයට ආවේ ඔහු. උස්, සිහින්, සිරුරක්. කෙනෙක්ව වශී කල හැකි තියුණු ඇස් දෙකක්. ඒ රූපය මතු කලේ අකැමත්තක් සමග එන, තැතිගැන්මක්. ඒ තුල යම් කැමැත්තකුත් තිබුනද?

ඔහු දැකීමේ ආශාවක්, බියක්, මෙවැන්නක් හැබැහින් සිදු විය හැකිදෝ යන තැතිගැන්මක් නින්දට ඉඩ දුන්නෙම නෑ. කොයි වෙලාවක හරි නින්දෙන්ම දොරත් ඇරගෙන, ඔහු හොයාගෙන එලියට යයිද කියන හැඟීමකුත්  හිතට වධ දුන්නා. ඔහුට තිබුනේ එවැනි ආකර්ෂනයක්. බැරිම තැන තමයි අම්මට ගිහින් දොරේ යතුර අයින් කරලා තියන්ට කියලා බැගෑපත් වුනේ. පොඩ්ඩිගේ මුහුනත්, අතේ තිබ්බ පොතත් දැකපු අම්මා ඒ වෙලාවේ මුකුත්ම කීවේ නෑ.


කාලයත් එක්කම ඒ බිය, අප්‍රසාදය ඔක්කොම හීනි ආදරේකට පෙරලෙන්ට පටන් ගත්තා. ඔහු බ්‍රෑම් ස්ටෝකර් අතින් උපත ලත්, ඩ්‍රැකියුලා. යුරෝපයේ, රුමේනියාව කියන රටේ, නැගෙනහිර කොනේම  තිබ්බ ට්‍රාන්සිල්වේනියා කියන දිස්ත්‍රික්කේ, බිස්ට්‍රිස් කියන නගරේ හිටපු සිටුවරයෙක්. කාපේතියන් වැටි පාමුල, යුරෝපේ කිසිකෙනෙක් වැඩිය නොදන්න, වනගත පරිසරයක තමයි මේ නගරය පිහිටලා තිබුණේ. ජීවිතේ කවදා හරි ඔහු හිටි ඒ පෙදෙසට යනවා කියලා හිතා ගත්තේ ගොඩක් කලින් වුනත්, ඒ අවස්තාව උදා වුනේ සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ. මේ ගමන ඒ මිහිරි මතකයන් ඔස්සේ ආපහු අතීතයට ගිය ගමනක්.

ඩ්‍රැකියුලා කතාවේ හැටියට එයාව මුලින්ම මුණ ගැහෙන්නේ ජොනතන් හාකර් කියන, ලන්ඩන්වල වැඩ කරපු නීතිඥයෙකුට. ඔහුගේ දිනපොත තමා කතාව රසවත් කරන්නෙත්, කතාවට කෙනෙක් ඇද, බැඳ තියන්නෙත්. ජොනතන් ගමන පටන් ගන්නේ ලන්ඩන් ඉඳන්. එතනින් ජර්මනියේ මියුනික් කියන නගරයටත්, ඉන්පසු ඔස්ට්‍රියාවේ වියෙනා කියන තැනටත්, ඊලඟට රුමේනියාවේ අගනුවර වෙන බුකාරෙස්ට් වලටත් පැමිනෙනවා.

පොඩ්ඩි කතාව ලියන්නේ ජොනතන්ගේ දිනපොතත් එක්ක ඔහු කල දේවල් සංසන්දනය කරමින්. ජොනතන් කියන්නේ පොඩ්ඩිගේ අහවලා නම් නෙමේ ඔන්න හොඳේ.

ජොනතන්ට වගේ දින ගනනාවක් පොඩ්ඩිට ගියේ නෑ. ඉතාලියේ ෆ්ලොරන්ස් නගරයේ ඉඳන් පැය කීපයකින් බුකාරෙස්ට්වලට ආවා.

මේ ගමනෙදි තමා පොඩ්ඩි අර ජීවිතෙදි දැක්ක ලස්සනම හිනාව දැක්කේ. හිනාවේ අයිතිකාරයා ගුවන් යානාවේ හිටපු සේවකයෙක්. පිරිමි ගුවන් සේවකයන් දැක්කාම ඇතිවෙන්නේ අමුතුම හැඟීමක්. එයාලා කෑම බෙදනකොට, අසුන් පටි දාලද බලනකොට හිතට දැනෙන්නේ ලමාවියට ආපහු යනවා වගේ. මේ කීව තැනැත්තා මධ්‍යම ප්‍රමානේ කෙනෙක්. ලොකු ලස්සනක් පෙනුනේ නෑ. ගුවන් යානයට අපි හැමෝම නගිනකොට ඔහු අපි පිලිගත්තේ යම් කලබලයකින් වගේ. ඇස්වල තිබ්බේ යම්කිසි කරදාරී පෙනුමක්. මේ වගේ අය නම් ගුවන් සේවෙට වැඩක් නෑ කියලා තමා ඒ වෙලාවේ පොඩ්ඩිට හිතුනේ. ඔහු තමා පොඩ්ඩිලාගේ සුලු රෑ කෑමවේල පිලිගැන්වුයේ. පොඩ්ඩි ඔහු දිහා බැලුවේ 'හපොයි මෙයාද?' වගේ බැල්මකින්. ඒ බැල්ම ලඟ ඔහුගේ ඇස් එක්වරම නතර වුනා. ඒ එක්කම මුලු ලෝකෙම නතර වුනා.

“ඔබ ඇස්පිය නොහෙලා බැලුවා… මගේ දෑස් දිහා” ගීය පසුබිමින් ඇහෙන්ට හොඳම වෙලාවක්.

ඔහුගේ මුහුන හිනාවකින් එලිය වැටුනා. හපොයි ඒ හිනාවේ ලස්සන. මුලු ලෝකෙම එලිය වැටුනා. නතර වුනු තැන ඉඳන් ලෝකේ ආයෙමත් දුවන්ටත් පටන් ගත්තා. ගුවන් යානේ සද්දේ ඇහුනෙත් ගීයක් මුමුණනවා වගේ. ඇත්තටම ඒ වගේ හිනාවක් මේ ලෝකේ කොහෙවත්ම නැතුව ඇති.

ගුවන් තොටුපලේ ඉඳන් හෝටලේට එච්චර දුරක් තිබ්බේ නෑ. පොඩි සීතලකුත්, වගේම පොඩි වැස්සකුත් තිබුනාඩ්‍රැකියුලා කතාවටම හරියන පරිසරයක්. රියැදුරා නම් පාරවල් හොඳ හින්දද දන්නේ නෑ පුදුම වේගෙකින් එලෙව්වේ.
                    
හෝටලේ තිබුනෙත් අඳුරේ හන්දා වටාපිටාවේ කිසි දෙයක් පෙනුනේ නෑ. වෙලාව රාත්‍රී එකොලහට විතර ඇති. පිලිගැනීමේ නිලධාරිනියත් හරියට ඩ්‍රැකියුලා ලේ බීලා අහක දාපු කෙනෙක් වගේ අඳුර පසුබිම් කරගෙන සුදුමැලිව බලා උන්නා. මේ අය රෝම ජාතිකයෝ තරම් මිත්‍රබවක් පෙන්නුම් කලේ නෑ. ගොඩක් ශීතල පැතිවල මිනිස්සුන්ගේ හැටිලු කීවේ ලොක්කිගේ අහවලා. හැමෝගෙම වගේ පාස්පෝර්ට් කොපි එහෙම අරගත්තට පස්සේ යන්තම් කාමරවලට ගියා.

ජොනතන් නම් බුඩාපේස්ට් ඉඳන් ක්ලෝසෙන්බර්ග් නගරයට ගිහින් රෑ එහිවූ රාජකීය හෝටලේ නතර වුනා. ඔහු රෑ ආහාරයට ගත්තේ, රතු ගම්මිරිස්  දාලා  හදපු කුකුළ් මස්.  සැරයි. වතුර තිබහා හැදෙන එකක්. එය හඳුන්වන්නේ 'පැප්රිකා හේන්ඩල්' කියලලු. එය දේශීය ආහාරයක් වුනු හන්දා කාපේතියන්වල  ඕනෑම තැනකින් ලබා ගත්තු හැකිලු. පොඩ්ඩිලා නම් රෑ ආහාර වේල අරගෙන තිබ්බ හන්දා හැමෝටම වුවමනා කරලා තිබ්බේ නිදාගන්ටයි. කට්ටිය දවල් දවස ෆ්ලොරන්ස්වල කකුල් කැඩෙනකල් ඇවිදලා, මහන්සි වෙලත් එක්ක හිටියේ.

ජොනතන්ට නම් ඇඳ කොච්චර සනීපදායක වුනත්, විකාර හීන රැසක් දැක්ක හන්දද මන්දා එදා රෑ හොඳට හොඳට නිදාගෙන තිබ්බේ නෑ. කාමරේ කවුලුවට පහලින් මුලු රෑ තිස්සෙම උඩුබුරලපු බල්ලෙක්, නැත්නම් පැප්රිකා වෙන්ට ඇති. කියලා තමයි එයා හිතුවේ.

පොඩ්ඩිට නම් විකාර හීන පෙනුනේ නෑ. විකාර වැඩ කලා විතරයි. නාන කාමරේ (හම්මෝ ඒකේ ලොකු ) මූණට , ඇඟට ගාන්ට තිබ්බේ ' hand wash ' එකක්. පහලට ෆෝන් කරලා අහනකොට දැනගත්තේ මේ අය හැම එකටම පාවිච්චි කරන්නේ ඒක බව. free WiFi  තිබුනා. යුරෝපේ වේගවත්ම  net connection මෙයාලගෙලු. පාස්වර්ඩ් එකකුත් හම්බ වුනා. ඉතින් රෑ තිස්සේ ෆෝන් එකත් එක්ක චුට්ටක් විතර දැඟලුවා. උදේම දොරට ලොක්කි තඩිබානකල්ම දැනුනේ නැත්තේ, පාන්දර නින්ද යන්ට ඇති.

ජොනතන් නම් උදෑසන ආහාරයට ගත්තේ තවත් පැප්රිකා. ඒ එක්ක ඉරිඟු පිටිවලින් හදපු කැඳ වර්ගයක් (මාමලිගා ) සහ මස් පුරවපු වම්බටු (ඉම්ප්ලෙටාටා ) දීසියකුත්. පොඩ්ඩි නම් ගත්තේ, සුපුරුදු ටෝස්ට්, සොසෙජස්, කොෆී සහ පලතුරු. කාලා බීලා ආපහු උඩට දුවලා, දත් මැදගෙන, ගෙනියන්ට අවශ්‍ය බඩුමල්ලත් අරගෙන පහලට එද්දි රියැදුරා ඇවිත්. ඔහු ගොඩක් උස, මහත, රුමේනියන් ජාතිකයෙක්. ගමන පටන් ගන්නකොට පොඩ්ඩිට දැනුනු සතුට කියලා නිම කරන්ට බෑ. ජොනතන්ට වගේ කවුරු හරි මේ ගමන යන්ට එපා කියලා කුරුසියක් දෙන්ට කෙනෙක් හිටියෙත් නෑ. පොඩ්ඩි දිග හුස්මක් කාරිය ඇදලා ජනේලයක් අයිනේ ඉඳගෙන, හොඳට එලිය බලන්ට ලෑස්තිවුනා. 

ජොනතන් එයාගේ දුම්රිය ගමනෙදි දැකපු අය විස්තර කරන්නේ මෙහෙමයි. ගෑනු උදවිය දුරට ලස්සණයි. ඒත් ලඟට ගියාම බඩවල් මහතයි. (වැඩිය ජිම් යන්නේ නැති කට්ටියක් වෙන්ට ඇති. ගොවිපොලවල් වල විතරක් වැඩ කරලා ඇඟවල් හදාගන්ට බෑ කියන එක ඒ අය දන්නේ නෑ වගේ.) යටින් යට ගවුමුත් ඇඳලා, අත් දිග සුදු හැට්ට ඇඳලා, ඒ උඩින් එල්ලෙන මොනවද ඇඳලා , තව මහත බෙල්ට් බඩ උඩින් බැඳගෙන. (එහෙම වුනාම තවත් තඩියට පේනවනේ. ප්‍රංශෙන් ආපු මෝස්තර වෙන්ටෑ.)

දැකපු පුදුම මිනිස්සු කොටස වුනේ ස්ලෝවක්වරු. අනික් අයට වඩා ම්ලේච්ජ පෙනුමක් තිබුනු මොවුන්, විසාල ගොපලු තොප්පි, තඩි, දූවිලි පාට ලිනන් කලිසම්, අඩියක් තරම් විශාල පිත්තල බොත්තම් අල්ලපු හම් පටි, කලිසම අස්සේ ඔබාගත් උස් බූට් සපත්තු පැලඳ හිටියා. ඒ වගේම ඔවුන්ට කලු, දිග කොන්ඩාත්, බර රවුලුත් තිබුනා. (ටිකක් විතර හැලපයයි, විචාරකවයි මතක් වෙනවනේ.)

පොඩ්ඩි නම් මේ වගේ අය දැක්කේ නෑ. යුරෝපෙන් ආපු නවීන විදියට සැරදුණු සංචාරකයෝ තමා දකින්ට හිටියේ.

ඉතින් ඔය විදියට පොඩ්ඩිගේ 'ඔහු සොයා' යන ගමනේ මුල් කොටස පටන් ගත්තා.


“I want you to believe...to believe in things that you cannot.” 

Bram Stoker, Dracula……


 පිදුම: දේශකයා සහ ඩ්‍රැකීට...



(රුමේනියානු නිවසක් )




(උයනට ඇතුල්වෙන දොරටුවක්)



(වෙළෙන්දියක්)


(සම්ප්‍රදායික කාන්තා ඇඳුමක්)


(බෝනික්කෙක්)


(නිවසක උයන ගේ)


(නිදන කාමරයක්)


(ගෙවල් හදන්නේ මෙන්න මෙහෙමලු )


(පැට්ටියෝ දෙන්නෙක්. පේනවනේ සැර )

10 August 2015

යුරෝපා වන්දනාව…







 සීතලට ගල් ගැහුනු  හදවත් තියෙන මිනිසුන්ගෙන් පිරුණු, අඳුරු,  ලන්ඩන් නගරයත්, තමන්ගේ පාඩුවේ ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් පිරුණු, සොඳුරු බර්ලින් නගරයත් ඇරෙන්ට පොඩ්ඩි යුරෝපයේ සංචාරය කරලා නෑ. ඒ හන්දා ලැබුණු මාසෙක නිවාඩුවට තවත් සතියක් එකතු කරලා, එක ගලකින් කුරුල්ලෝ පහක් විතර මරාගන්නේ කොහොමද කියලා පොඩ්ඩි කල්පනා කලා. ඒ කල්පනාවේ එක් ප්‍රතිපලයක් තමයි යුරෝපේ රටවල් පහක එහා මෙහා දුවන්ට ලැබීම. අනෙක් ප්‍රතිපලේ තමයි ගෙදර ආපු ගමන් අසනීප වෙලා, 'කුරුලු උණ' ද දන්නේ නෑ කියලා හැමෝම බය කරන්ට ලැබීම.

වෙනදා වගේ නෙමේ පුලුවන් තරම් බඩු අඩුවෙන් ගේන්ට කියලා ලොක්කිගෙන් අණක් ලැබුණා. වෙනදා වගේ සපත්තු ගොඩක් ගෙනියන්ට නොලැබුණු එකට නම් දුකේ බෑ. දාගෙන ගිය එකත් එක්ක කුට්ටම් තුනයි ගෙනියන්ට ලැබුනේ. ඕනිම දේකට ඔරොත්තු දෙන පාට දෙකක ඩෙනිම් දෙකක්, (ඩූඩ්ගේ ඩෙනිම් එහෙම නෙමේ...:P) ඒවට ගැලපෙන සහ නොගැලපෙන ටොප්ස්, පොඩි නොවෙන හොඳ ගවුම් කීපයක්, ස්කාර්ෆ් එකක්, දෙකක්, සීතලට කාඩිගන් එකක්,  තොප්පි, අව් කණ්ණාඩි,    sun screen, ලයිට් මේක්අප් මල්ලක්, හිතෙන ඕනෑම වෙලාවක වතුරට බහින්ට අවශ්‍ය දේවල්, යන්තම් පැක් කරගත්තා.

වෙනසකටත් එක්ක පලමු පාර ' Air France ' වල ගමන් කලා. හොඳටම හොඳයි. පොඩ්ඩිට හිතෙන හැටියට පොඩී  අඩුවකට තිබුණේ එමිරට්ස් ගුවන් යානාවල වගේ 'ලෝක සිනමාවේ’ විවිධ රටවලින් ගොඩක් ෆිල්ම්ස් නැතිවීම. විශේෂයෙන් බොලිවුඩ් ඒවා. ඒ වෙනුවට යුරෝපයේ ඒවා සෑහෙන්ට තිබුණා.  Air France new in-flight video (safety demonstration) එක බලන්ටම වටිනවා. ප්ලේන්වල යනකොට තියෙන බය මග ඇරෙන්ට කරපු හොඳ නවීන වැඩක්.  පිරිමි කට්ටිය නම් ඒක දැක්කාම කැමැත්තෙන් මුහුදට වුනත් පනී කියලා හිතුණා.


ඔන්න පොඩි වට රවුමක් යනවා. අනෙක් අයගේ 'පඳුරු තැලිල්ල' බෝවෙලාද කොහෙද...

මෑතකදි ලංකාවේ විකාශනය වුනු රූපවාහිනී වැඩ සටහනක ප්‍රසිද්ධ ගායිකාවක් ' Air France  ' ගැන මෙන්න මෙහෙම කතාවක් කීවලු. යාලුවෙක් ලින්ක් එකක් එවලා පොඩ්ඩිත් ඒක බැලුවලු. ඒ ගැන අහලා පුදුම හිතුනා.

"අපිට යන්ට හම්බ වුනේ රෑ. ෆ්‍රෙන්ච් එයාර්ලයින්. එයාලා කිසිම කෙනෙකුට ඉංග්‍රීසි මුකුත් බෑ. මම 'වෝටර්' කියලා ඉල්ලුවාම චුට්ට වෙලාවකින් අයිස් කැට වගයක් ගෙනාවා. එයාලගේ  menu එක තේරෙන්නේ නෑනේ. මට බඩගිනි වෙලා, පින්තූරයකට ඇඟිල්ල තියලා පෙන්නුවාම ක්‍රීම් වගේ එකක් ගෙනාවා. මට වොෂ් රූම්යන්ට ඕනි වෙලා බය හිතුණා. වෙන මොකක් හරි නම් එහෙම ..." එයාගේ දිග කතාවකින් අවශ්‍ය කොටස් විතරක් මෙතන දක්වලා තියෙන්නේ.

'වෝටර්' වගේ සරල වචනයක් නොදන්න කෙනෙක් එතන ඉඳී කියලා හිතන්ටම බෑ. අනෙක පින්තූරෙකට ඇඟිල්ල දික්කරන්නේ මොකටද? 'ඩිනර්' දෙනකොට මාලු හරි මස් හරි තියෙන දේ කියලා, ඕනිදේ අහනවා. ' වොෂ් රූම්' වෙන මොකක් හරි කියලා හිතෙන්නේ කොහොමද? විශ්ව භාෂාවෙන් (පින්තූරු සහිතව ) දක්වලා තියෙනවනේ. අනෙක කවුරු හරි ඇතුලේ ඉන්නවා නම් රතු එලියකුත්, නැත්නම් කොල එලියකුත් වැටෙනවා.

සාමාන්‍යයෙන් ඕනිම ගුවන් සේවයක වැඩට ගන්නෙම හොඳට ඉංග්‍රීසි භාෂාව හසුරුවීමේ හැකියාවක් ඇති අය. සමහර අය කතා කරන හැටි අපිට නොතේරෙන්ට පුලුවන්. ඒ වගේම එයාලට අපිව නොතේරෙන්ටත් පුලුවන්. මෙතනදි මේ වගේ සිද්ධියක් (එකක් නෙමේ තුනක්ම) වෙන්නේ කොහොමද කියලා හිතට පොඩි ප්‍රශ්නයක් ආවා.

ආපහු කතාවට. පොඩ්ඩි රටවල් පහක ඇවිද්දා. ඉතාලිය, රුමේනියාව, ග්‍රීසිය, ජර්මනිය සහ එංගලන්තය. ඔය කියන පිලිවෙලටම. නහය යටින් අත දාලා ඇල්ලුවා වගේ පෙනුනත්, නෑයෝ ගොඩක් එක්ක ගමන් යනකොට යන්ට වෙන්නේ ඔක්කොමගේ කැමැත්ත උඩයි. පොඩ්ඩිගේ තනි මතය එතනදි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ.




(මෙන්න ගිය මාර්ගය )

මේ දවස්වල හැමෝම මැතිවරණ කලබලෙන් ඉන්න හන්දා දැන්ම විස්තර ලියන්ට හිතන්නේ නෑ.

ඒත් මෙන්න ලඟදීම කියවීමට ලැබෙන මාතෘකා කීපයක් …

* මනාලිය එලිපත්තෙන් ඔසවා ගෙට ගත්තේත්, ගැහැනුන් දෙස බැලූ පමනින් ඔවුන්හට දරුවන් ලැබීමට සැලස්වූ පිරිමින් සිටියේත් කුමන රටකද?

*ලෝකේ දුටු ලස්සණම හිනාව පොඩ්ඩි දකින්නේ කොහෙදිද?

*ෂේක්ස්පියර්, රාහුල හිමි ගෙන් සාහිත්‍යය හැදෑරුවාද? ඔහු ‘Taming of the Shrew’ ලීවේ ජාතක කතාවක් පසුබිම් කරගෙනද?

*ඩ්‍රැකියුලා සැබැවින්ම මියගියේ ඩ්‍රැකියුලා මාලිගයේ බිම් මහලෙහිද?

* පොඩ්ඩි 'ලන්ඩන් ඩන්ජන්' බැලීම අත් හැර ආපහු දුව ගියේ කවුරුන් දැකීමෙන් පසුවද?

*ලන්ඩන් කොල්ලෝ සල්ලි දී බැලු ගල්, නිකංම නිකං ගල් පමනක් නේද?



මේ ඔක්කොමත් හරි සුරංගගේ ආච්චි එහෙම මේ ගමන යන්ට ආවා නම් කියලා බය හිතුණු වාර අනන්තයි. ආච්චිගේ ෆ්‍රෙන්ච් කොහොමට තියෙයිද? එහෙම වුනානම් අනික් අය කෙසේ වෙතත් පොඩ්ඩි නම් නතර වෙන්නේ ප්ලේන් එකෙන් බිමට පැනලාමයි.


(Staircase in Harry Potter film , Christ Church, Oxford)


(ජොනතන් හාකර් පහලට බඩගාගෙන ගියේ මෙතනින් )


(ජොනතන් නිදාගත් කාමරය )


(ෂේක්ස්පියර්ගේ පියා නිදාගත් ඇඳ )


(London Dungeon)



(Stonehenge, UK)



(Christopher Street or Gay Parade,  Cologne) 


(Florence, Italy ) 

20 May 2015

මායාවරුන්ගේ බෝල සෙල්ලම්...



අතීත කතාව:


පොඩ්ඩි එකමත් එක කාලෙක ගෙදරින් පැනලා ගියා. පැනලා ගියා කීවට අප්පච්චි තමයි ප්ලේන් ටිකට් අරන් දුන්නේ. පොඩ්ඩි, එඩ්වඩ් කලන්ට ආදරේ කරන්ට පටන් ගත්තේ ඔය කියන කාලේ . එඩ්වඩ් වගේ වැම්පයර් කොල්ලෝ තවත් ඉන්නවද බලන්ට පොඩ්ඩිත්, චුට්ටිත් ඒකාලේ කොච්චර නම් මහන්සි වුනාද?

දවස් ටික පුදුම ඉක්මනකින් ගෙවිලා ගියා. පොඩ්ඩි ගෙනියන්ට අම්මලා ආවා. ඇවිත් කට්ටියම මෙක්සිකෝ ගියා. ඔන්න දැන් නයි කතාවක්. නයෙක් අරින කතාවක් නෙමෙයි. (පහුගිය දවස්වල, මූණු පොතේ දකින්ට ලැබුණු නයා වගේ එක්කෙනෙක් ගැනත් නෙමෙයි. ඊයා... )


පොඩ්ඩි ඉතිහාසෙට ආසයි. යුරෝපා, ඉන්දියා, ලංකාව වගේ රටවල්වල ඉතිහාසය ගැන ටිකක් දැනහිටියත්, මායා, ඉන්කා වගේ ශිෂ්ටාචාර ගැන එයා දැන හිටියේ, කියවලා තිබ්බේ නෑ. 'මායාවරුන්ගේ නගරයක නටබුන්' බලන්ට ගිය ගමන අපූරු අත්දැකීමක් වුනේ ඒ හන්දා වෙන්ට ඇති.

යුකටාන් වල චිචන් ඉට්සා කියන තැන පිරමීඩය දැක්කාම ඇත්තටම අවුරුදු 3,000 ට කලින් ලෝහ ආයුධ නැතුව මේ වගේ දෙයක් ඒ කාලේ මිනිස්සු කලාද කියලා පුදුම හිතෙන තරම්. පියගැටවල් 365 ක් උඩට ගියාම තියෙන, හිස්, එතරම් ලොකු නොවූ කාමරය ඇරුනාම උඩු මහලේ වෙන කිසි දෙයක් තිබුනේ නෑ. එතන තිබ්බ විශේෂත්වය  තමන් අකැමති දෙයක් අත් හරින්ට ඕනි නම් මෙතනදි ඒ ප්‍රාර්ථනාව කල හැකිවීම. හරියටම හරියනවලු.



(Pyramid Kukulcan, El Castillo” (the castle) 
චිචන් ඉට්සා, යුකටාන්

චිචන් ඉට්සාවල තියෙන උසම පිරමීඩය. ලොකේ අලුත් පුදුම හතෙන් එකක්)


වසන්තයේ, හා සරත් සෘතුවේ රෑත් දවාලත් එක සමාන දින දෙකක (මාර්තු 21, සැප්තැම්බර් 21 ) බැහැගෙන යන ඉර එළියෙන් නයෙක් පඩි ඔස්සේ පහලට බැහගෙන එනවා වගේ පෙන්නනවලු. (මෙන්න නයා.) ඔය කියන දර්ශනේ දැකගන්ට ලෝකේ හැම තැනකින්ම සංචාරකයෝ ඇදී එනවලු. අපි ගියේ දවල් කාලෙක හන්දා ඔය කියන දර්ශනය බලාගන්ට බැරි වුනා.

ඒ වගේම තමා, මේ වගේ ගොඩනැගිලිවල මුදුනේ ඉඳන් පහල කෙරෙන බෝල සෙල්ලම් පාලකයින් බලා හිටියා කියන එක. මෙන්න මේ සිද්ධි හැම දෙයක්ම වතුරේ යට ගහපු රබර් බෝල වගේ  ආයෙම උඩට පහුගිය දවසක මතුවෙලා ආවා.

වර්තමාන කතාව:

දිනය:12/04/2015

ස්තානය: බොස්ටන් විද්‍යා කෞතුකාගාරය

සීතල කාලගුනයක් පවතින දවසක, නිවාඩු  දවසක් ගෙවාගන්ට හොඳ තැනක්විද්‍යාවක් ගැන කියලා තිබුණු හන්දත්, එලියේ තිබුණු ලොකු ඩයිනසෝරයා හන්දත් ඇතුලේ තියෙන දේවල් ගැන ආවේ වැරදි වැටහීමක්.

ටිකට් එක ගන්නකොටම, බලන්ට කැමති විශේෂ තැන් තෝරගන්ට පුලුවන්. පොඩ්ඩි තෝරගත්තේ 'ග්‍රහලෝකාගාරයත්' 'මරණින් පස්සේ ජීවිතයක් ' ගැන සඳහන් කරපු 'මායා ලෝකෙත්'.

මායාලෝකෙ නම් දොර ගාව ඉඳන් බලනකොටම ටිකක මායාකාරී බවක් දැනුනා. කොළම කොළපාටයි



(Maya: Hidden Worlds Revealed)




(රජකෙනෙක් දෙවියෙක් හා සමානලු)



(රැජනකට නම් එහෙම කියලා නෑලු.)



(මේ තියෙන ඒවා පොඩ්ඩක් කියවලා බලන්ට.)




(මෙන්න අර සෙල්ලම් බෝලේ. බර කිලෝ අටයි.)
 (මේ බෝලේ නම් උස්සලත් බැලුවලු.) 


සෙල්ලම් කරන්නේ හිප් එකෙන් ගහලා . පැරදුනු ටීම් එකට ලැබෙන තෑග්ග මරණ දඬුවම.

මායන්වරුන්ගේ මේ බෝල ක්‍රීඩාව හරිම බරපතල එකක් විදියට හැඳින්වෙන්නේ. ආගමික වැදගත් තැනක් ගත්තු එකක්. රටේ නායකයෝ වගේම ආගමික නායකයොත් මීට සම්බන්ධවෙලා තියෙනවාජයග්‍රාහකයින් වීරයින් විදියට සැලකුණු අතර පරාජිත කණඩායමට හිමි වුනේ මරණය. මිනිසුන්ගේ ගොවිතැන, වෙළඳාම, නිරෝගිකම රැකගැනීමට බිලිපූජා දීමත් මේ මගින් ඉටු කරගනු ලැබුවා.

අද කාලේ කෙරෙන බෝල ක්‍රීඩාවලට සමාන ලක්ෂණ මෙහි දකින්ට පුලුවන්. කණ්ඩායමක් ලෙස විරුද්ධවාදීන් පැරදවීමට සෙල්ලම් කිරීම, බෝලය වළල්ලක් තුලට දැමීමේ අරමුණ, සමහර පාපන්දු ක්‍රීඩාවලදී වගේ බෝලය අතින් නොඇල්ලීම, සෙල්ලම් කිරීම සඳහා විශේෂ තැන් ඉඳි කිරීම, විශාල ජනකායක් එය නැරඹීම සඳහා එක්වීම, හා ඔට්ටු ඇල්ලීම.

ඊට පස්සේ ග්‍රහලෝකාගාරයට දිව්වා. ඒකෙ පෙන්නුවෙත් මායාවරුන්ගේ ලෝකයම තමයි. ඉස්සර හිටපු විදියේ නගරයකට අපිව ගෙනිච්චා. එච්චර ලස්සන දර්ශන ටිකක් මීට කලින් දැකලා තියෙනවද මට මතක නෑ. ආයේමත් මුහුද යටින් එන නාගයෙක් ගෙන් තමයි මායා ලෝකය බිහිවෙලා තියෙන්නේ. එයාලා කොච්චර දක්ෂ ගොවියොද, ගණිතඥයොද, නක්ෂත්රකරුවන්ද කියන එක ඔප්පු වුනා වගේ දැනුනා. මායාවරුන්  රතු, කලු බෝංචි ඇට ජාතියත්, බඩ ඉරිඟුත් ප්‍රධාන වශයෙන් ආහාරයට ගන්නවා. ඔවුන්ගේම කියලා භාෂාවක්, කැලැන්ඩරයක්, අහසේ තරු බලලා අනාවැකි කීම ගැනත් ඔවුන් ප්‍රසිද්ධව හිටියා. වගේම වෙලඳ සම්බන්ධතා තිබිලා තියෙනවා. මායන්වරුන්ගේ දියුණුවේ ලක්ෂණ. ඒත් ඉඩෝරයක්, සාගතයක් ආපු වෙලාවල, කන්යාවක් බිල්ලට දෙන එක, වගේ ම්ලේච්ජ ගතිගුණ ඔවුන්ට තිබිලා තියෙනවා

කටුගෙයි තිබුණු මායා ස්ත්‍රී ආභරණ සරලයි. රනින් නිම කරපු ආභරණ අතර කටට දැමූ ආභරණයක් දකින්ට ලැබුණා. පිරිමින් ඉතා ආසාවෙන් භාර්යාවන්ට දුන්නු තෑග්ගක්ද දන්නේ නෑ.

(ෆොටෝ ගන්ට තහනම් හන්දා ගොඩක් තිබුණු ලස්සණ ආභරණවල ෆොටෝ ගන්ට බැරිවුනා. )

ඔවුන්ගේ වෙනම පන්ති සැලැස්මක් තිබිලා තියෙනවා. උසස් පැලැන්තියේ අය යන පාරවල්වල සාමාන් ජනයා ගමන් කරලා නෑ.

ඇමරිකානුවන් මේ තරමට මායාවරුන්ගේ ශිෂ්ටාචාරයට තැනක් දෙන්නේ ඔවුන්ට එතරම් පැරණි ශිෂ්ටාචාරයක් නැති හන්දද කියන ප්රශ්නේ ඔලුවට ආවා.