ගිම්හානයක කතාවක්!!!

මේ සිද්ධිය සිදු වෙලා ගොඩක් කල්. 

 

එක්තරා ගිම්හාන නිවාඩුවකට පොඩ්ඩි පුරුදු පරිදි අත්තම්මා ලඟට ආවා. මේ නිවාඩු කාලවල එයා කරන එක වැඩක් තමා ගමේ රවුම් ගහන එක. තනියම නෙමේ. නීතත්, අංශුත් එක්ක. එහෙම කරක් ගහද්දි තමා මුලින්ම මේ කියන, ගැහැනියව දැක්කේ. ගමේ ලමයි එයාට කීවේ 'මන්තරකාරි' කියලා. එයාගේ ගේ ඉස්සරහින් තනියම කවුරුත් ගියේ නෑ. ඒ ගේ තිබුනෙත් තනි උනු මුල්ලක අතුපතර විහිදුනු ගස් ගොන්නක් මැද්දේ. ඒ පාරෙන් එහාට යන්ට තැනක් තිබුනෙත් නෑ. ගහේ මිදුලේ තිබුනා රූස්ස සියඹලා ගහක්. පැහුනාම පැණි රහ සියඹලා කරල් ඒකේ හැදුනා. ගමේ ලමයි ඒකට කීවේ 'සීනි සියඹලා' කියලා. තුන්දෙනා ගියේ ප්‍රසිද්ධ ඒ ගහ බලාගන්ටත් එක්කයි. ඒත් ඒකේ සියඹලා කාපු අය අර මන්තරකාරිට වශී වෙනවලු කීව හන්දා ඒක කෑමේ ආසාවක් කාටවත් තිබුනේ නෑ.

 

දිරා වැටෙමින් තිබුනු ගේ දැක්කාම පොඩ්ඩිට ආවේ අමුතුම හැඟීමක්. ගේ පිටිපස්සෙන් තිබ්බේ

කැලෑව. කැලෑවත් එක්කම වගේ ගේ තිබුනේ, හරියට කැලෑව ගේ ආක්‍රමනය කරන්ට හදනවා වගේ.

 

සමහර තැන්වල ජනෙල් පියන් කැඩිලා එල්ලෙනවා.  ඒවා කාඩ්බෝඩ් කෑලි දාලා වහලා තිබුනා. වීදුරු තිබුනු ජනෙල්වලින් දිස් උනේ, ඒවා මොනාදෝ හුමාලයකින් වැසී ගිය අන්දමක්. මුලු ගේම මේ දැන් කඩා වැටේදෝ කියලා පොඩ්ඩිට බයත් හිතුනා. එදා ටිකක් වැහිබර ගතියකුත් තිබුනු හන්දා ඒ පරිසරය පෙනුනේ තවත් අද්භූත විදියකට.

 

'මෙන්න අර සියඹලා ගහ' අන්ශු කීවා. තුන්දෙනාම කරල්වලින් බර උනු ගහ දිහා බලන් උන්නු හන්දා ඈ ඔවුන් දිහාට එනකල්ම, ඔවුන් ඇය දුටුවේ නෑ.

 

නීතාගෙ මුවින් සිහින් කෙඳිරියක් නිකුත් උනා. තුන්දෙනාම හැදුවේ දුවන්ට. 'පොඩි මැණිකේ' ඒ මහලු ගැහැණිය පොඩ්ඩිව ඇමතුවා. 

 

පොඩ්ඩි එක එල්ලේ ඈ දිහා බැලුවා. ඒ වගේ මහලු ස්ත්‍රියක් පොඩ්ඩි කවදාවත් දැකලා තිබුනේ නෑ. වයස  අවුරුදු 200 විතර වෙන්ට ඇති පොඩ්ඩිට හිතුනා. පුංචි  සුදු මල් වැටුනු, දිග ගවුමක් ඇඳලා සුදු කෙස් කළඹ කඩා දාලයි ඇය හිටියේ. හරියට අවතාරයක් වගේ.

 

තුන්දෙනා අත් අල්ලගෙනම ඈ දිහා බලන් හිටියා.

 

'ආදරේ කියන්නේ ඔය පොඩි මැණිකේ හිතන සෙල්ලම් දෙයක් නෙමේ' ඈ පොඩ්ඩිට පැවසුවා. ඒ එක්කම ඈ නතර නොවී, තමන් දිහාවට එනවා දුටු කෙල්ලෝ තුන් දෙනා දුවන්ට පටන්ගත්තා. දිවිල්ල නතර උනේ වලව්වට ආවාටත් පස්සෙයි.

'කොහොමද ඒ ගෑනු කෙනා මගෙ නම දන්නේ' පොඩ්ඩි ඇහුවා. 'මම ජීවිතේටම එයාව දැක්කාමයි'

 

'අනේ මන් දන්නේ නෑ' නීතා කීවේ බය උනු මූනෙන්මයි. 

 

අත්තම්මාගෙන් ඇහුවට හරි උත්තරයක් ලැබුනේ නෑ. 'පිස්සු ගෑනියෙක්නේ. මොකට ඒ ගැන හොයනවද?' අත්තම්මා කීවා.

 

'හපොයි මගෙ පොඩි මැනිකේ ඒ පැත්තේ යනවා එහෙම නෙමේ. ඒ පැත්තේ යන පොඩි ලමයි නැතිවෙනවා කියලා කාලයක් ගමේ කතා තිබුනා' මැණිකා කීවා. 'පිස්සු උලව්වක්' ඒ දයාවතී. කවුරුවත් ඇත්ත විස්තරයක් කීවේ නෑ.

 

'මට නම් ඉතින් මේ කවුද කියලා හොයාගන්ටම ඕනි. ' පොඩ්ඩි අනෙක් දෙන්නට කීවා. 'කරන්ට තියෙන්නේ එකම දෙයයි. ආය පාරක් ගිහින් එයාව හම්බ වෙමු'

 

'හපෝයි මට නම් බෑ' ඒ නීතා. 'බයගුල්ලි. ඒ අවතාරයක්වත්, පිස්සු ගෑනියෙක්වත් නෙමේ. මෙ අපි වගේ මනුස්සයෙක්' අංශූ කීවා. 'ඉතින් කොහොමද අපි ඒ ගෙදරට යන්නේ' නීතා ඇහුවා. 'අද ගමේ අර පිංකම්ක් තියනවානේ. අත්තම්මා ඒකට යයි. හඳත් තියන හන්දා අපි අද රෑ එහෙ යං. ' 'අම්මෝ මට බයේ බෑ' නීතා ආයෙම කීවා. තමන්ගේ ඇඟ කිළිපොලා යනවා වගේ පොඩ්ඩිටත් දැනුනා.

 

'කවුරු ආවත්, නාවත්, මම නම් යනවාමයි' පොඩ්ඩි තමාටම කියාගත්තා.

 

ඔන්න ඉතින් අඳුර වැටුනා. අත්තම්මා රෑ කෑම එහෙම කාලා මැණිකත්, පියසේනත් එක්ක පිංකමට ගියා. දයාවතී, අප්පුහාමි එක්ක මොකක් හරි ටෙලි ඩ්‍රාමා එකක් බලන්ට පටන් ගත්තා. එයලා හිතාගෙන ඉන්ට ඇත්තේ ගෑනු ලමයි තුන්දෙනා හොඳටම නිදි කියලා වෙන්ට ඇති.

 

ගෑනු ලමයි තුන්දෙනා හිමිහිට පහලට බැහැලා, එලියට පැන ගත්තා. අංශූ නම් දැක්කාම බය හිතෙන තරම්. කලු ඇඳලා. තුන්දෙනා හිමිහිට සියඹලා ගෙදර දිහාට පියවර මැන්නා. කවුරුත් වැඩිය කතා කලේ නෑ. හඳ එළිය යාන්තමට තිබුනා. අඳුර මැදින් බස්සෙක් කෑගෑවා. ගෙට ලංවෙනකොට හිමින් හමපු හුළඟ තද උනා වගේ පොඩ්ඩිට දැනුනේ. වටාපිටාවේ ගස් ඔක්කොම නැමුනේ ගේ පැත්තට. හරියට ගේ වට කරගන්ට වගේ. 'කවුද ඔත්තු බලන්ට එලියේ ඉන්නේ ' පොඩ්ඩි ඇහුවා.

'මම ඉන්නම්' නීතා කැමැත්තෙන් කීවා. ' කවුරු හරි දැක්කොත් මම එස්.එම්.එස් එකක් එවන්නම්. දෙන්නම එලියට පැනගන්ට'

 

'අත්තම්මා එහෙම මේවා දැනගත්තොත්' අංශු කීවේ, පොඩ්ඩි දොර අරින්ට හදනකොට. පුදුම වෙලාවට තමා මෙයාටත් අත්තම්මා මතක් වෙන්නෙ. ඉස්සරහ දොර යතුරු දාලා වහලා. කට්ටිය පිටිපස්ස පැත්තට ගියා.  පිටිපස්සා දොර නම් අබල, දුබලයි. ගාලා තිබුනු තීන්ත තැනින් තැන ගැලවිලා. පාරක් පයින් ඇන්නොත් ගැලවෙයිත් එක්ක. ඒ දොර නම් 'ක්‍රීස්' කියලා සද්දයකුත් නගාගනම, ඇරුනා. පොඩ්ඩි ඇතුල් උනේ ගැහෙන හදවතින්. එයා ලඟින්ම එන, අංශුගේ හුස්ම පොඩ්ඩිගේ පිටට දැනුනා. ගේ ඇතුලට හඳ එළිය වැටිලා තිබුනේ අකැමැත්තෙන් වගේ. දෙන්නා කුස්සිය පැත්තට එබිලා බැලුවා. ඒක නම් වෙනත්ම කාලෙක කුස්සියක් පොඩ්ඩිට හිතුනා. ඒ වගේ කුස්සියක් පොඩ්ඩි දැකලා තිබුනේ චිත්‍රපටවල විතරයි. දුඹුරු පාට රෙද්දක් එලපු මේසයක් එක් කොනක. ඒක් උඩ අතීතෙන් ආපු මල් වාස් එකක්. ඒකේ ඇතුලේ කෘතිම මලක්. ලී පොලවේ ඒ දෙන්නා ඇවිද්දේ හඬ නෑහෙන්නට. සාලයට යන තැන නගින්ට බය හිතෙන තරප්පු පෙලක්. අඩිය තිබ්බ හැටියේ කඩං වැටෙයි වගේ. සාලය පුරා තිබුනු ලීබඩුත් දුඹුරු පාටයි. පරන්, දූවිලි වැහුනු, මකුලු දැල් පිරුනු, ඒකේ බිත්තිවල පින්තූරු පුරවලා තිබුනා. එක පැත්තක තිබුනු ඔරලෝසුවේ වෙලාව හරියටම දොලහට නතරවෙලා. රෑද, දවල්ද කියලා හිතන්ට පොඩ්ඩි උත්සාහ කලේ නෑ.

 

'උඩට ගිහින් බලමුද' පොඩ්ඩි. අංශුගෙන් ඇහුවා.

 

'හපෝ මට බෑ අර ගෑනු කෙනා අපිව අල්ලගන්ට උඩ ඉඳන් බලා ඉන්නවා ඇති' පොඩ්ඩිගේ හදවත නතර වෙන්ට ආවා වගේ දැනුනේ. සුදු දිග ගවුමක් ඇඳගත්තු, මහලු ගැහැනිය, පැද්දෙන පුටුවක් ඉඳගෙන ඔවුන් එනතුරු බලා ඉන්නවා ඇයට මැවිලා පෙනුනා. පිටිපස්සේ දොරෙන් සද්දයක් ආවා. දෙන්නා එකතැන නතර උනා. නීතා ඇතුලට එනවා. මූන බයෙන් පිරිලා. 'ඇයි' කියලා අහන්ට කලින් පොඩ්ඩි නීතාට පිටිපස්සෙන් එන මහලු ගැහැනිය දුටුවා. 

 

'යමු සාලෙට' ගැහැනියගේ හඬ එදාට වඩා ශක්තිමත්. කට්ටිය සාලෙට ගිහින් අණ ලැබුනු තැන්වල වාඩි උනා.

 

'කට්ටිය එන්ට ඇත්තේ එදා මම පොඩි මැණිකෙට කීව කතාව මොකක්ද කියලා අහගන්ට වෙන්ට ඇති නේද?' තුන්දෙනාම ඔලුව වැනුවා.

 

'මගේ නම කුසුමා...පොඩි මැණිකෙගේ අත්තම්මා උගන්නපු ඉස්කෝලෙම තමා මම වැඩ කලෙත්' ඈ කතාව පටන් ගත්තා. 'අපිත් මේ ගමේ හිටපු ඔය රදළ කියන පෙලපතක උදවිය' ඇගේ මුවගට නැගුන හිනාව මූන්ට එකතු කලේ විකෘතිබවක්. 'ඒකේ වැඩ කරපු තරුන චිත්‍ර ගුරුවරයෙක් එක්ක මම හාද උනා. ඒ කාලේ ගම හොල්ලපු පෙම් කතාවක්'ඈ කතා කලේ ආයාසෙන්.

 

'එයා අල්ලපු ගමේ වලං හදන කුලේ උපන් කෙනෙක් වීම අපේ පෙමට හරහට හිටියා. අපි දෙන්නා හැදුවේ කාටත් නොකියා පැනලා යන්ට. ඒත් ඒකට දෛවය අපට ඉඩ දුන්නේ නෑ. අපි යන්ට හිතාන හිටපු දවසේ, උදේම ආරංචි උනා ඒ පවුලම ගමෙන් පිටවෙලා බව.' ගැහැනියගේ ඇහිපිය වේගෙන් සැලෙනු පොඩ්ඩි දුටුවා. බිය වෙනුවට ඇගේ හදවත ඇතුලේ පැන නැගුනේ අනුකම්පාවක්. 'ඒක කරවලා තිබුනේ මගේ පියා. එදා ඉඳන් මිනිස්සු කීවේ මගේ මොලේ හොඳ නෑ කියලයි. අපි ගෙදරින් යන්ට හැදුවේ මේ වගේ රෑක. මම තාමත් හඳ ඇති දවස්වල රෑට එලියට ගිහින් ඔහු එයිදෝ කියලා බලනවා...'

 

'ඒ පෙම කවදාවත් අපට හිමි නෑ'ඈ මිමිණුවා.

 

බියෙන්, තැතිගැන්මෙන්, රහසින් ගිය ගමනක් තුන්දෙනාම නිම කලේ බරවූ හදවත්වලින්. ඊට පස්සේ ඒ ගැහැනිය කිසිදාක හමු නොවූනත්, ඒ කතාව පොඩ්ඩිගේ හිතින් කවදාවත් නැති උනේ නෑ. 

 

හොඳම වැඩේ උනේ පහුවෙනිදා,  ඒ ගෙදරට ගිය බවක් කීවේ නැතුව, ඒ කතාව අත්තම්මගෙන් අහන්ට ගිය වෙලාවේ.

 

'ඔය කියන්නේ අර කුසුමා ටීචර් ගැන වෙන්ට ඕනි. අහිංසක ගෑනි. ඒ කොල්ලා ගැන ගැන හිත, හිතාම ඉඳලා පස්සේ දිවි හානි කරගත්තනේ' නීතා හිටපු පුටුවත් එක්ක පෙරලිලා බිම වැටිලා ගිය විත්තියවත් පොඩ්ඩිට ඇහුනේ නෑ.

 

'එහෙමනම් ඒ ගෙදර ඉන්න වයසක කෙනා කවුද?' පොඩ්ඩි ඇහුවා. 'ඒ කුසුමාගේ නංගි කමලා. එයා තමා ගෙදරට අක්කගේ සම්බන්දේ ගැන කියලා ඒක කඩලා තිබ්බේ. අක්කා දිවි නහගත්තට පස්සේ නංගිට පිස්සු හැදුනා. දැන් එයා හිතන් ඉන්නේ එයා කුසුමා කියලා...අනේ සංසාරේ...'

 

පොඩ්ඩි අංශු දිහා බැලුවා. අංශු තාමත් බිම ඉන්න නීතා දිහා බැලුවා.

 

'අනේ සංසාරේ' මැණිකත්, අත්තම්මට අගුලුපත් තිබ්බා.

 

'ඒ පෙම අපට කවදාවත් හිමි උනේ නෑ' ඒත් තාමත් ඒ කටහඬ පොඩ්ඩිට ඇහෙනවා වගේ.

 

 

Its only when you have lost EVERYTHING, that you realize you had EVERYTHING.