අත්තම්මා...!!!

දෙමව්පියන් වගේම දරුවන්ට තවත් වැදගත් වෙන කොටසක් තමා දෙමව්පියන්ගේ, දෙමව්පියෝ. පොඩ්ඩිගේ අත්තම්මාත් ඒ පරම්පරාවේ කෙනෙක්. පවුලේ ලොකුම සාමාජිකාව අත්තම්මා. අත්තම්මා හරියට මුලු පවුලම රැක බලාගන්න, සෙවන දෙන මහ නුග රුකක් වගේ. පොඩි කාලේ ඉඳන් අම්මයි, අප්පච්චියි එක්ක තරහා උනාම පොඩ්ඩි ගිහින් එයාගේ දුක කීවේ අත්තම්මා එක්කයි. පොඩ්ඩිව ඕනේම කරදරයකින් බේරාගන්ට පුලුවන් උනෙත් අත්තම්මට විතරයි. පොඩ්ඩිගේ හොඳම යාලුවාත් අත්තම්මා. අද ඔය නිල් නෙලුමේ පින්තූරය දාලා තියෙන්නේ, අත්තම්මා පොඩ්ඩිට කියන නමකට ඒක ගැලපෙන හන්දා. ඒ වගේම අත්තම්මත් සුවඳ හමන නෙලුමක් වගේ හන්දා.

පහුගිය දවස්වල පොඩ්ඩි පේන්ට හිටියේ නැත්තේ, අත්තම්මත්, ඥාති සහෝදර , සහෝදරියෝ කට්ටියකුත්, එයාලගේ ගෑනු, පිරිමි ලමයි ටිකත් මෙහාට ගොඩ වැදිලා තිබුනු හන්දා. අම්මෝ එහෙම දවස් ටිකක්. කනවා. කනවා. කතා කරනවා. ඇවිදිනවා. නිදනවා. හැමදාම වගේ ඇඳට යනකොට පාන්දර එකත් පහුවෙලා. බ්ලොග් බලනවා තියා පැත්තේ එන්ට ලැබුනේ එහෙමත් වෙලාවක තමයි.

ප්‍රේමවන්තයෝ, ප්‍රේමවන්තියෝ හිටපු අය ඉතින් ෆිල්ම්ස් වල කෑලි රඟපාලා පෙන්නුවා. පොඩ්ඩිට ඉතින් දුකේ බෑ. වැඩේ කියන්නේ අම්මයි, අප්ප්ච්චියි දෙන්නා තැන් තැන්වල ගියෙත් අත් අල්ලගෙනනේ. මාර දුකයි කවුරුත් නොහිටිය එක ගැන. අනික් අය එක, එක්කෙනාගේ ෆොටෝ ගන්නවා. හිනාවෙනවා. කොමල කරනවා. තව ෆොටෝ ගන්නවා. එක වැඩයි. පොඩ්ඩිගේ පින්තූර ඉතින් ගත්තත්, කවුරු කියලා ඉල්ලන්ටද? අර බීච් එකේ ෆොටෝ හිටන් තියනවනේ ලස්සන. ඊරිසියාවේ බෑ අප්පා. කොල්ලෙක් ලඟ නෑ කියන්නෙත් ඉතින් මහා දුකක් බලාගෙන යනකොට.

අත්තම්මාත් ඉතින් මේ ඔක්කොම දැනගෙන වගේ අර ලඟදි වෙඩිම තියන චුට්ටිට අවවාද දුන්නා ලඟ තියාගෙන. පොඩ්ඩිත් ඉතින් වචනයක් නෑර ඒවා හිතේ තියාගත්තා කවදාකම හරි ප්‍රයෝජනයට ගන්ට. අත්තම්මා දන්නෙත් තුවාල තියන අයගේ තුවාලවලට ගම්මිරිස් දාන්ට නේ. ඒත් ඉතින් දැන් අත්තම්මා වයසට ගිහින්. සැර කරන්ට හිතෙන්නේ නෑ අහිංසක හිනා මූන දැක්කාම. ලඟට  කරගෙන ඔලුව අතගාන කොට මොන සැපක්ද?  තුරුල් කරගෙන නිදාගන්න කොට ඊටත් සැපයි. අත්තම්මා ලඟ තියෙන්නේ කවදාවත් වෙනස් නොවෙන සුවඳක්. මට හිතෙන්නේ එයාගේ පෙට්ටගමේ තියන සැවැන්දරා මුල්වල සුවඳ වෙන්ටැති.

පොඩ්ඩි පොඩි කාලේ, මෙයා ගොඩක් උස මහත කෙනෙක් වගේ දැක්කට දැන් නම් අත්තම්මගෙන් පෙනෙන්නේ හරිම සුමුදු, කොයිවෙලාවේ කැඩී, බිඳී යාදෝ කියලා හිතෙන වගේ පෙනුමක්. අත්තම්මාත් ලෝකය දුවන කොට ඒ ගැන විමසිල්ලෙන් ඉන්න කෙනෙක්. තමන්ගේ දරු, මුණුබුරන් එක්ක එකට ඉන්ට ඒවාත් වැදගත් කියලා තමා අත්තම්මා හිතන්නේ. එයා ලෝකේ වටේ ඉන්න නෑයින්ට ස්ක්යිප් කරනවා. ඊමේල් අරිනවා. ලඟ මොබයිල් ෆෝන් එකක් තියනවා. මේවා කරලා දෙන්නේ එයාව බලාකියාගෙන ලඟින් ඉන්න එයාගේ උදව්කාරයා.  නැත්නම් තනියම මේ ලෝකේ දෙයක් කරගන්ට බෑ.

එයා හොඳ අවවාද ටිකක් දුන්නා. මම හිතුවේ, අර විද්වත් කරුණු මුකුත් නැති හන්දා ඔන්න ඔහේ ඒ ටික ලියලා දාන්ට.

නිහතමානීවීම හරිම වැදගත්. කවදාවත් කාටවත් ආඩම්බර පෙන්නන්ට එපා කියලා තමයි අත්තම්මා කීවේ. හුඟක් අය තමාට ධනය, බලය ලැබුනාම වෙනස් වෙනවලු. හරියට කටුස්සගේ කරේ රත්තරන් බැන්දා වගේ. නිහතමානී මිනිස්සු වටේ තමයිලු හොඳ යාලුවෝ එකතු වෙන්නෙත්.

තමන්ගේ ගේ ගිනි පිටට දෙන්ට එපා වගේම අනුන්ගේ ඒවා ගේ ඇතුලට ගන්ට එපාලු. මේක ඉතින් විවාහක අයට අදාල දෙයක්. තමන්ගේ ගෙදර දේවල් පිටට නොකියන්ටත්, පිට ඒවාට අවවාද අනුශාසනා නොදී ඉන්ටත් කියලා තමා මේකෙන් කියැවෙන්නේ. මෙහෙම එක, එක්කෙනාගේ අවවාද අහන්ට ගිහින් කැඩුනු පවුල් තියනවලු.

පොඩ්ඩිගේ වැඩේ ඉතින් කරදරයක් වෙච්ච හැටියේ යාලුවන්ට කියන එක. යාලුවන්ට මොනවා හරි උනොත් අනික් යාලුවන්ට කියන එක. පොඩ්ඩිට යාලුවෝ නැතිව ඉන්ට බෑ කවුරු මොනවා කීවත්.

අත්තම්මා ගිහින් තියෙන්නේ ප්‍රසිද්ධ කන්‍යාරාමෙකට. එයාට ඉඳලා තියනවා එක, එක වර්ගයේ යාලුවෝ. එක යාලුවෙක් හිටියලු දෙමළ. එයා කියලා තියනවා එයාගේ අත්තම්මලා, පවුලේ ගෑනු ලමයි බඳිනකොට දෙන එක අවවාදයක් තමයි, ස්වාමියා ගෙදර එනකොට හැට්ටයක් නොඇඳ සාරිය විතරක් ඇඳලා ඉන්ට කියන එක. ඒකෙන් තේරෙන්නේ එයා පණිවිඩයක් දෙනවලු සැමියට.

සමහර ස්වාමි පුරුෂයෝ හවසට ගෙදර එනකොට මුරුංගා ගේනවලු. මේත් එකතරා විදියක පණිවිඩයක්ලු. ඒ පණිවිඩ මොනවද කියලා දැනගත්තාම සාලේ දෙක වෙන්ට හිනා හඬ ඇහුනා. ඔයාලට දැනගන්ට ඕනිම නම් අත්තම්මාගෙන් අහන්ට.

තව මුස්ලිම් යාලුවෙක් ඉඳලා තියනවා. එයාගේ අම්මා නිතර මෙහෙම කියනවලු.

'පිරිමියෙක් ගෙදර එනකොට නිතරම ඇඳුමේ පාටක් තැවරිලා තිබුනොත්, දිග කොන්ඩයක් රැඳිලා තිබුනොත් ඒක අල්ලගෙන රන්ඩු කරන්ට එපා. ඒවා ජීවිතයේ හරිම සරල දේවල්. ඒවා නොදැක්කා වගේ ඉන්ට කියලා’. පිරිමි ගෑනු දිහා බලන්ට තියන ආසාව වලක්වන්ට එපා කීවලු. එහෙම කලොත් වෙන්නේ හොරෙන් බලන එකනේ. ඒකත් හොඳ අවවාදයක් තමයි.

අත්තම්මා අපිට හැමදාම කියලා දීලා තිබුනේ අපේ රට අමතක කරන්ට එපා ලෝකේ කොහේ හිටියත් කියලා. පොඩ්ඩි ලංකාවට හරිම ආදරෙයි. එහේ යන්ටත් හරි කැමතියි. ඒත් එයාගේ හිතේ අර ආගන්තුක සත්කාරයට ප්‍රසිද්ධ, නිහතමානී මිනිස්සු ඉන්න රටේ චිත්‍රය නම් මෑතකදී බොඳවෙලා ගියා. හැම දේම වෙනස් වෙනවා වගේ ඒ මිනිස්සුත් නවීන තාක්ෂණය උපයෝගී කරගනිමින් වෙනස් වෙලා තියන හැටිත්, දැක්කා. ඒකෙනුත් එක හොඳක් සිද්ධ උනා. ඒ තමා ඉන්න රට අගය කිරීමට ලැබීම. හරියට හැදු අම්මෙක්ගේ හොඳ ලමයෙක් දකින්වා වගේ.

ඒ වගේම පිටින් ඇවිත් හිටපු ලොක්කිත්, එයාගේ පිරිමි ලමයත් මේ රට දැකපු විදියෙනුත් ඒ රට ගැන ආදරේ වැඩි උනා.

ඔස්ට්‍රේලියාව කියන්නේ විශාල රටක්. අහස හරිම විශාලයි වගේ පේනවා. මුහුදත් ඒ වගේමයි. හඳ පායනකොට හඳත් විශාලයි. ඉර පායනකොට ඉර පේන්නේ විශාලව.  රෑවෙලා කරෙක එලවගෙන යන සමහර වෙලාවලට දැන්නේ අපි හඳ ලුහුබඳිනවා කියලයි. ඒ දර්ශනය හිතට ගෙන එන්නේ අමුතුම හැඟීමක්. හරියට වෙන ලෝකෙක සිද්ධවෙන දෙයක් වගේ.

යුරෝපීය ජාතිකයෝ මේ රට ගැන තියෙන්නේ වැරදි හැඟීමක්.   ඔස්ට්‍රේලියාවේ ආදිවාසීන්  (Aborigines)    මිනීමස් කන භයානක් මිනිස් කොටසක්, පාරවල් කැන්ගරුවන් දුව පැන ඇවිදින තැනක් වගේ දේවල්. (දුව පැන ඇවිදිනවා විතරක් නෙමේ පහරත් දෙනවලු ) ඒත් රටේ ස්වභාවය දැක්කාම තමා එයාලට වෙනස තේරුම් ගන්ට පුලුවන් වෙන්නේ.

මෙහේ මුහුද ගිම්හාන කාලෙට නිල්ම නිල්පාටයි. අව්ව බැහැගෙන යන වෙලාවට කොලපාටයි. ශීත කාලේ තද හුලඟත් එක්ක අඳුරු අලු පාටයි. මූදේ රැලිත් එහෙමයි. සමහර වෙලාවට හරිම සෙමින්. සමහර වෙලාවට හඬ නංවලා තදින් වෙරලේ හැපෙන්නේ.  හරියටම ගැහැනියක් වගේ.

ඊලඟට පාර දෙපැත්තේ කොල පාට තණ බිම්. ඒවායේ නිදැල්ලේ උලා කන හරක් පට්ටි. ලස්සන කුරුල්ලෝ. වැහි වෙලාවක, තෙමුනු වටපිටාව එක්ක පාලු පාටක් ගත්තු, තැනින් තැන දකින්ට ලැබුනු කුඩා ගම්මාන.

 

මේ දර්ශන කවදා කොහොම අමතක කරලා දාන්ටද?

මේ දර්ශනවලින් හිතට සාමකාමී හැඟීමක් දැනෙන්නේ. මේ වගේ සාමයක් අපේ රටෙත් ඇතිවෙනවා නම් කොච්චර දෙයක්ද කියලා ඒ වෙලාවට හිතෙනවා. ඒ වගේ රටක් බිහි කරන්ට බැහැයි කියන මානසික මට්ටමක රටේ අය ඉන්න තාක් කල් රටේ වෙනසක් සිදුවෙන්නෙත් නෑ. ඒ අපේ රට කියලා හිතාගෙන අපි යමක් කීවොත් ඒ කියන්නේ ආදරයකින් මිස ද්වේෂයකින් නම් නෙමෙයි.

මෙන්න අවසාන වශයෙන් මේ පැත්තට එන්ට හිතාගෙන ඉන්න අයට හොඳ අවවාදයක්...

 

 

"It is as grandmothers that our mothers come into the fullness of their grace…."