කන්‍යාවෝ....!!!

උදෑසනම සීත දිය පහරක දියකෙළින, සිඟිති දැරියන් රොත්තක්, ලහි, ලහියේ ඔවුන් පිසදා සූදානම් කරන මැදිවියේ ගැහැනුන් කීපදෙනෙක්, පසුබිමෙන් පෙනෙනා කිරි පැහැයෙන් දිලෙන ගොඩනැගිල්ලක්....පොඩ්ඩි මේ දර්ශනය දුටුවේ මොන සිනමා පටයකදීද  කියලා හරියටම මතකයක් නෑ. ඒත් තාමත්, වැඩිවියට පත්වී නැති, නිර්මල කන්‍යාවියන් ලෙස සැලකුනු මේ දැරියන් මෙසේ පිරිසිදු කරනු ලැබුවේ පසුබිමින් පෙනුණු, දෙවොලෙහි 'දේව කන්‍යාවන්' ලෙස පුද කිරීමටයි.

‘විවාහය' කියන හිතුවිල්ලත් එක්ක මේ දර්ශනය හිතේ ඇඳී, බොඳවී ගියේ ඇයි කියන්ට නම් පොඩ්ඩි දන්නේ නෑ. විවාහය එක්ක මතකයට එන වැදගත්ම දෙයක් තමයි 'මනාලයන්'. පහුගිය දවස්වල සුදු, හා කලු මනාල මහතුන් දෙපොලකගේම හැසිරීම පොඩ්ඩිට හොඳින් දැක ගත හැකි උනා.

සුදු කෙනා අඩි හයක් විතර උස්, සිහින්, අවජ්‍ය හිනාවක්, තියුණු දෑසක්, ප්‍රසන්න පෙනුමක් තියන උගත් කෙනෙක්. ඉතා විනීතයි. මෙය උපන් ගෙහි සිට පැමිණි දෙයක් වගේ තමා පෙනුනේ. කාන්තාවන්ට, වැඩිහිටියන්ට, දොරවල් විවර කරදීම, අවශ්‍ය තැන්වලදී අත දීම, කෑම මේසය අස්කිරීමට උදව් වීම, ප්‍රශ්නයකදී කලබල නොවීම, යමක් කියනවිට ඊට ඇහුම්කන් දීම, කිසිවක් විනිශ්චය නොකිරීම, තමන්හට අයිති නැති දේවලට අදහස් ඉදිරිපත් නොකිරීම, වගේ හොඳ දේවල් මොහු තුලින් පෙනුනා.

 

අනෙක් එක්කෙනා අඩි පහයි, අඟල් එකොලහක් විතර උස, හිත්ගන්නා හිනාවක් තියන, ප්‍රසන්න, උගත් කෙනෙක්. කරන කියනදේ පරිස්සමෙන් කරන, අනුන්ගේ කතාබස්වලට ලක්වීමට අකැමති, වැඩිහිටියන්ට ගරු කරන, ඒ අය ඉදිරියේ විනීතව හැසිරෙන, කෙටියෙන් කීවොත් එයාලට බය, අනුන් ඉදිරියේ ආදරය නොපෙන්නුවාට ආදරේට බොහොම කැමති කෙනෙක්.

මේ දෙන්නාගේ වෙනස ලෙස පොඩ්ඩි දැක්කේ, හැඟීම් පාලනයෙදි දෙන්නා හැසිරුනු ආකාරයයි. කලු කෙනා හැඟීම්වලට තමන් පාලනය කිරීමට දෙන බවකුත්, සුදු කෙනාගේ හැඟීම් පිටට නොපෙන්නන බවකුත් තමා පොඩ්ඩි නම් දුටුවේ.

 

මේ දෙන්නාගෙන් මවක් , තම බෑණා විදියට කවුරුන් තෝරාගනීද යන ප්‍රශ්නය පොඩ්ඩිගේ හිතට ආවා. බෑණා කෙනෙකු කෙසේ වෙතත්, ලාංකික මවක් නිතර හොයන්නේ තමන්ට පුතෙකු වීමට හැකි බෑණනුවෙක්. විදේශිකයෙකුට ඒ දේ කල හැකිද?

කන්‍යාව, විවාහය ලඟට හිතට එන අනෙක් දේ තමයි 'මංගල යහන'.

අපේ පිරිමින් මංගල යහනේදී හොයන්නේ නොඉඳුල්, නොකැළල් චරිතයක් ඇති තරුණියක්. යහනෙන් පිට මේ වගේ තරුණියන්ගේ නොඉඳුල් බව කෙලෙසීමට කෙතරම් තැත් කරන්නෙකු පවා මේ අවස්තාවේ සොයන්නේ ඒ වගේ තරුණියක්ව. මීට විරුද්ධ අදහස් ඇති තරුණයන් ඕනේ තරම් ඇති. එහෙත් තාමත් අපේ රටවල සමහරවිට මනාලයන්ට වඩා මේ දේවල් අපේක්ෂා කරන්නේ ඔවුන්ගේ මව්වරුන්. මගුල්දාට පස්සේ මනාලියන්ගේ පිරිසිදුබව හොයා බලන නැන්දම්මලා ගැනත්, එයාලා තමන්ගේ පිරිසිදුබව රැකගෙන නොහිටියොත්, කෑම මේස පෙරලලා, තමන්ගේ ලේලිලාව ආපහු ඔවුන්ගේ නිවෙස්වලට යවපු කතා පවා පොඩ්ඩි අහලා තියනවා.  මේ ඉතින් ලංකාවේ. ඒත් ඉන්දියාවේ වගේ රටක නම් ලේලිව ගිණි තබන්ට උනත් සැරසෙන නැන්දම්මලා ඉන්ටත් පුලුවනි. සමහරවිට කාලයත් එක්ක මේ තත්වය වෙනස් වෙලා ඇති.

සුදු ජාතිකයන්ට නම් මෙහි වැදගත්කමක් නැත්තේ ඔවුන් තමන්ට ඇති නිදහස කාන්තාවන්ටත් ඇති බව පිලිගන්න නිසා වෙන්ට ඇති. අපේ තරුණයන්ට මෙන් තමාට එකක් කිරීමේ හා කාන්තාවන්ට එය නොකල හැකි යන අදහසේ ඔවුන් එල්බගෙන නැතුව ඇති.

මංගල යහනෙදි ගැහැනිය අපේක්ෂා කරන අයුරින් පිරිමියෙකු හැසිරෙනවාද කියන එකත් විවාහයකදී හරිම වැදගත්. ආදරය කරද්දි පිරිමින් අත්මාර්ථකාමීලු කියලා කතාවක් පොඩ්ඩි අහලා තියනවා. කොහේ හරි ගුවන් තොටුපලකදි හම්බ උණු,  ‘Japanese Lover’    කියන පොත ලඟදී කියවලා ඉවර කලා. ඔය ප්‍රශ්නය හිතට ආවේ එම පොතේ එන ප්‍රධාන චරිතය දැකීමෙන්.

එයින් කියැවෙන්නේ සැමියා මියගිය, සම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු ගැහැනියක් හා දෙවෙනි ලෝක යුද්ධ කාලයේ ජපන් සොල්දාදුවෙකු අතර ඇතිවන අසම්මත ප්‍රේම සම්බඳයක් ගැන. මුලදී සෙබලාට බයේ , තමන්ගේ දියණිය රැක ගැනීම සඳහා ඔහු වෙත ගිය මුත්, ක්‍රමයෙන් ඈ ඔහු හා ආදරෙන් බැඳෙනවා. තමන්ගේ සැමියාගෙන් නොලද සතුටක් ඔහුගෙන් ලබනවා.

 

 

ඇගේ වචනයෙන් කීවොත්,

‘From the base of her they came, the unfamiliar delicious waves that spread and ended in her fingertips, and made her think she had lost control and was floating away into vortex of darkness, and that she must be dying…..

Did he know that the need for a woman to love is so extreme that she would give herself even to the most unfamiliar, the most fearful. Someone should have told him that once a man touches a woman the way he had her, she will start to see, hear, taste, smell and feel with her heart. And the heart is blind to even the most vicious humiliation. (page 197)

 

මේ කතාවෙන් පොඩ්ඩි තේරුම් ගත්තු දෙයක් තමයි හරියට ආදරේ කරන්ට බැරි පිරිමි කොටසකුත් ඉන්නබව. නැත්නම් මේ ගැහැනියකට ඔය වගේ කාලයක, මේ වගේ සිතිවිලි පහල වෙන්නේ කොහොමද?

හැබැයි ඉතින් කතාව පටන් ගන්නේ 1916 ගණන්වල. ඉවර වෙන්නේ 2000 ගණන්වල. මුල් කාලය තුල නම් බොහොමයක් පිලිවෙත් වෙනස්ව තියෙන්ට ඇති කියලා හිතෙනවා. අනෙක ඈ විවාහව සිටියේ ඇයට වඩා වයසින් වැඩි, ගතානුගතික අදහස් අගයන, ආදරය නොහඳුනන මිනිසෙකු සමගයි.

විවාහයෙන් පස්සේ ඉතින් කතාව තවත් වෙනස් වෙනවා.

මේ එකම එක උදාහරණයක්

 

අපේ තරුණයන් රොමැන්ටික් විදියට ගන්න දෙයක් තමයි හවස වැඩ ඇරිලා ගෙදර එනකොට, බිරිඳ සැමියා එනතුරු මග බලා සිටීම. ලස්සනට හැඩ වෙලා, ලස්සන විදියකට ඉඳගෙන ඉන්නවා නම් වැඩිය කැමති ඇති. එහෙම ආවාම උණු තේ කෝප්පයක් ලඟට ගෙනත්, ඔහු ලඟ දැවටි, දැවටී, හුරතල් වෙමින් ඉඳලා, හවස තිස්සේ පිලියෙල කරපු රෑ කෑම වේල මේසෙට ඇරලා, ඔහුට බත් කවනවානම් ඒත් කැමති ඇති. තමන්ගේ භාර්යාව අතින් කෑම ඉවීම එයාලා දකින්නේ ආදරේම කොටසක් විදියට.

අනෙක් අතට සුදු ජාතිකයෙක් නම්, ගෙදර කලින් ආවොත් කරන්නේ රෑ කෑම පිලියෙල කරන එක. හෝදලා අස්පස් කරන එක. එයාලා රොමැන්ටික් කියලා හිතන්නේ කවුරු හරි ඉව්ව කෑම වේල හරි මේසෙට ඇරලා, ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා, ලයිට් නිමලා, මඳ අඳුරේ, වයින් වීදුරුවක් තොල ගාමින්, සංගීතයකට සවන් දෙමින් කෑමට ගන්න එක. 

බලාගෙන යනකොට විවාහය එක්ක ගොඩක් ප්‍රශ්න පැන නගිනවානේ.

 

බිල්ලට දෙන්ට යන පුංචි බැටලු පැටව් ටිකක් වගේ සිඟිති ගෑනු ලමයින්ගේ රූප රාමුවක් පොඩ්ඩිගේ හිතට ආපු එකත් එක අතකට පුදුමයක් නෙමේ නේද?

 

‘You are the bright one

You are the bright one

You are walking now

But soon you will dance’

Japanese Lover----------- Rani Manicka