සැකය...

ඔහු මිය ගොසිනි. නිකම්ම නෙමේ. එල්ලිලාය. බැල්කනියේ ගැට ගැසූ ලනුවකිනි. මිනිහෙකුට මැරෙන්නට මීට වඩා සුදුදු ක්‍රමයක් ඇත්තෙම නැද්ද? නිදි බෙහෙත් පෙති ටිකක් බීවා නම් නරකද?

ඔහුගේ අප්‍රාණික දෙකකුල් පහලට එල්ලෙනවා දුටු, අල්ලපු බිල්ඩිමේ ගෑනු ලමයෙකු පලාත දෙවනත් කිරීමට තරම් කෑගෑම නිසා, ඔහුගේ සිරුර ඉක්මනින් හොයාගත්තේලු. ඈ සිටියේ ඔහුගේ කාමරයට අල්ලපු කාමරේයි. ඒත් ඇයට සද්දයක්වත් ඇහුනේ නැති හැටි. ඔහුගේ කාමරෙන් එන සද්ද බැලීමට නොයාමට ඈ තීරණය කලේ ගිය සතියේ අග. මේ සතිය පටන් ගත්තා විතරයි, ඔහු හැමදේම හැරදා යන්නටත් ගිහින්.

යහලුවෙකු හැටියට ඔහුගේ කාමරය සුද්ද කිරීමට සිදු වූයේ ඇයටයි. ඔහුගේ බඩුවලට කුමක් කරන්නටදැයි ඇයට හැඟීමක් වූයේ නෑ. ඔහුගේ බිරිය ඔහුගෙන් වෙන්ව ඇතිබව ඈ දැන උන්නා. ඔහු කවදාවත් ඔහුගේ මව්පියන් ගැන, ඈ හා කතා කර තිබුනේ නෑ. ඇගේ දෑස නතර වූයේ ඔහුගේ චූටි පුතාගේ ජායා රුවෙහි. ඒ හිනාව හරියට ඔහුගේ වගේමයි. හිත පාරවන සුලුයි.

ඈ ඉන් දෙනෙත් අහකට ගත්තේ ඔහුගේ සිනාව හිතෙන් මකා දමන්ටයි. කාමරය පුරා තිබුනු අප්‍රාණික ලීබඩු පවා තාමත් ඔහු එනතුරු බලා ඉන්නවා වගේ.

ඔහු හමුවූ මුල් දවස ඇගේ හිතේ නැගුනා. කාමරයේ දොරට කවුරු හරි තඩි බෑවේ ලොකු හදිසියකින් වගේ. ඈ දුටු ඔහුගේ මුවගට නැගුනේ විස්මිත සිනාවක්..'ඕ'

ඈ ඉදිරිපිට උන්නේ දඟකාර හිනාවකින් මුව සරසා ගත්, ක්‍රීඩකයකුගේ වැනි දේහයක් තිබූ, කඩවසම් තරුණයෙක්.

'ඔව්..' ඈ පැවසුවේ නිදිමතේම. රෑ එලිවෙනතුරු ටියුට් එකක වැඩ කල ඇය නින්දට ගියා විතරයි. නින්දෙන් අවුල්වු කෙහෙ වැටියෙන්, රෝස් පාටවු කම්මුලින්, කෙටි පිජාමාවකින් සැරසුණු ඇය, එදා ඔහුගේ හිත ඇදගත් බව ඔහු පැවසුඒ පසු දිනෙක. ඔහුගේ කාමරයේ උදුන දල්වන හැටි අහගන්ටයි ඔහුට එදා උවමනා උනේ.

ඉන්පසු දේශනයක් ඉවර වෙලා කැන්ටිමට දුවන අතරෙදි ඇයට, ඔහු මුන ගැහුනා.

ඔවුන් දෙන්නා කෑම එකට ගත්තේ කාලයක් තිස්සේ දැන අඳුන ගත්තු යාලුවන් වගේ.

තමාට උදෙන්ම දේශන නොමැති වුවත්, ඔහු හා එකට උදෑසනින්  යෑමට ඈ පුරුදු උනා. ඒ කාලය කෙතරම් සුන්දරද? ඇගේ ජීවිතේ ගෙවුනු රස්වත්ම කාලය. කොල හැලෙන ශරත් කාලයේ ඈ ඔහුගේ අත් අල්ලාගෙන කොල හැලුනු ඒ මාරගයේ හිනාවෙමින් ගමන් කලා. ඔහු හැසිරුනේ පොඩි ලමයෙක් වගේ. ඔහුගේ මුනාව නිතර හිනාවෙන් පිරිලා තිබුනා. ඔහුගේ චූටි පුතාගේ මූන දුටුවාම අඳුරු වලාවකින් වැහිලා යන ඒ මුහුන ආපහු එලියෙන් පිරෙන්නට පටන් ගත්තා.

ඈ ඔහු වෙනුවෙන් කෑම හැදුවා. ඔහු පැමින් තිබුනේ ගම් පලාතකින්. ඔහුගේ භාෂා උච්චරාණයට සිනාසුනු මුත් ඈ එය අනුකරණය කිරීමට තැත් කලා.

එක් දිනක මධු විත වැඩිවූ මොහොතක ඈ, ඔහුගේ කාමරයේ රෑ පහන් කලා. උදෑසන ඔහුගේ මූන බැලීමට ශක්තියක් නොතිබුනු ඇය තමන්ගේ කාමරයට වැදුනේ හොරෙක් මෙන්. ඔහු ඒ සිද්ධිය මතක් කලේවත් නෑ. හැසිරුනේ එවැන්නක් නොවූ ගානටයි. ඇගේ ජීවිතයේ වටිනාම දිනය, ඇගේ ආදරයේ මල්පල ගැන්වූ දිනය ඔහු එලිවෙනවිට මකා දැමූ හැටි. එතැන් පටන් ඔහු හිටියේ තරමක් නිශ්ශබ්දව.

ඔහු නැවතත් වෙනස් උනේ, කුමිකෝ හන්දා. ඔහු, කුමිකෝ මුන ගැහුනු දවසේ හැසිරුනේ පොඩි එකෙක් වගේ.

'මට ඔයා වගේම කෙනෙක් හම්බ උනා' ඔහු පැවසුවා. 'ඈ ජපන් ජාතික කෙල්ලක්. ඒත් ඇගේ හැම ඉරියව්වකිනම මට මතක් වෙන්නේ ඔයා' ඔහු, තමාගේ හදවත පාගා, පොඩි පට්ටම් කරනබවක් ඈට දැනුනත් ඈ එය ඔහුට හැගෙව්වේ නෑ.

තමා බඳු නම් තමාට ආදරය නොකර, ඔහු කුමිකෝහට ආදරය කලේ මන්දැයි, ඇයට තේරුනේ නෑ.  කුමිකෝගේ විශේෂ ලස්සනක් ඈ දුටුවේ නෑ. වෙනත් ජපන් කාන්තාවන්ට වඩා ඈ උසයි. සිහින්. තද කලු කෙස් කළඹක් ඇයට තිබුනා. ඒ වගේම සිත් ගන්නා ලජ්ජාශීලී හිනාවකුත් තිබුනා. ඈ හරිම විනීතයි. ඒ වගේම පිරිසිදුයි.

කුමිකෝ ඔහුගේ කාමරයේ පදිංචියට ආවා. ඈට උදේ හවහා මූන දෙන්ට සිදු උනේ මේ නවතම ආදරවන්තයින් දෙන්නාට. තමා පිස්සෙකු මෙන් කුමිකෝහට ආදරය කරනබව ඔහු පැවසුවා. කුමිකෝගේ බඳ වට දෑත් යවාගත් ඔහු හීන් හිනාවකින් මුව සරසාගෙන ඈත අහස් තලය දිහා තණ ගොල්ලේ වැටී බලා සිටිනු ඈ නිතර දුටුවා. කුමිකෝ ඔහුව බලාගත්තේ මවක් වගේ. කුමිකෝ කෑම හදා ඔහුට කවනු, ඈ බලා හිටියා. හදවත පැලෙන්නට ආවත් එය වසා ගෙන සිනාසෙන්න්ට ඈ උත්සාහ කලා.

ඇය වෙනත් ශාලාවක කාමරයක් ගෙන යෑමට හැදුවත් එය වැල්වූයේ ඔහු. 'ඔයා ගියාම අපි තනිවෙනවා' ඔහු පොඩි එකෙකු මෙන් ඇගේ අත් අල්ලාගෙන පැවසුවා. 'කුමිකෝට කිසි දෙයක් තේරෙන්නේ නෑ. ඔයා අපිව දාලා යන්ට එපා' තමා ඔවුන් හා එහි රැඳී සිටීමට තරම් මෝඩ වූයේ ඔහු නොදැක සිටීමට තමාට නොහැකිවූ නිසා නොවේද?

ඔහු නැති අතරේ ඉඳහිට කුමිකෝ ඇගේ කාමරයටත් ආවා. දෙන්නා කතා බහ කලා. දිනක් ඈ කුමිකෝ හා පැය ගණනක් කතා කලා. කතාබහ පටන් ගත්තේ කෙසේදැයි ඈට මතකත් නෑ. තමාගේ හිතට ඊර්ශ්‍යාවක් ආවේ කෙසේදැයි ඈම දන්නේ නෑ.

ඒ වසන්තය ලැබුවා විතරයි. හදිසියේ එක් දිනෙක, කුමිකෝ ඔහුට නොකියා ජපානයට ගිහින් තිබුනා. ඈ හමුවීමට ආ ඔහු ඇඬුවේ ඉකිබිඳිමින්.

'මම ඇයට මගේ පනටත් වඩා ආදරෙයි' ඔහු පැවසුවා.

'එයා නැතිව මම ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද? ' ඔහු ඇගෙන් විමසුවා. තාමත් අඬන ඔහුගේ උරිස් මත ඈ අත් තබන විට ඔහු නැගිට්ටේ ඒ අත් පසු පසට කරමින්. හරියට ඇගේ ස්පර්ශයට ඔහු අකැමති වගේ. එය ඔහුට වේදනාවක් වූවා වගේ. එදා සිට ඔහු වෙත නොයෑමට ඈ තීරණය කලා. ඈ ඔහු වෙත ගියා නම් සමහර විට මේ දේ නොවන්නට තිබුනා. ඇයට ඔහු බේරා ගන්නට තිබුනා.

ඈ ඔහුගේ පරිඝනකය දිහා බලා උන්නේ කල්පනාවක් නැතිව. ඔහුගේ සටහන්, රහස්, බලාපොරොත්තු සියල්ල මෙහි සැඟවී තියෙනවාද? ඒවා සියල්ල මේ යන්ත්‍රයත් සමග වැලලී යාවිද?

තමා කුමිකෝට ඒ අනවශ්‍ය රහස එලි කලේ ඇයි? ඇගේ දෙනෙතින් ගලා ආ කඳුලු වැල් ඇගේ දෙකපුල තෙමමින් පහලට ඇදුනා.

'කුමිකෝට අපි දෙන්නා එකට රාත්‍රියක් ගෙවු බව කීවේ මමයි. ඒ ඇයි කියලා මා දන්නේ නෑ, මට සමාවෙන්ට' ඈ දනින් වැටී ඉකිබින්දා....

ප/ලි: මේ කතාව ලිවීමට හේතු වූයේ ලඟදී අසන්නට ලැබුනු සිය දිවි හානි කරගැනීමක් නිසා. ඒ එක්කම  කස්සගේ බ්ලොගයේ දුටු අලුත්ම පෝස්ටුව නිසා.

බෞද්ධයින්හට දිවි නසා ගැනීම පාපයක්ද කියන හැඟීම මෙතනදි පැන නැගුනා. අනෙකුත් ආගම්වල හැටියටත් දිවි නසා ගැනීම පවක්. තමන්ගේ ජීවිතය වුවත්, එය ප්‍රාණයක් හැටියට ගැනෙන නිසා, එය විනාශ කර දැමීම ප්‍රාණයක් නැති කර දැමීම හා සමාන පවක් වෙනවා.

බුදුන් කල සිටි ගෝධික නැමති දැඩි වීර්ය සහිත හාමුදුරු නමක් කිහිප විටක් ධ්‍යාන ලැබගන්නේ රහත් විය නොහැකි නිසා, අවසානයේ ගෙල සිඳදාගෙන මියයනවා. මිය යැමට මොහොතකට කලින් සංසාරයේ බියජනකබව වටහාගන්නේ ඔහු අර්හත් බාවයට පැමිණෙනවා.

Eckhart Tolle කියන කතුවරයාගේ ලෝක ප්‍රසිද්ධ, ඒ වගේම ධාර්මික සමාජයේ මහත් විප්ලවයක් ඇති කල,  ‘The power of now’     කියන පොතේ,  ඔහු මෙහෙම සඳහන් කරලා තියනවා.

අවුරුදු තිහක් වෙනතුරු ඔහු ගෙවලා තියෙන්නේ තැවුලෙන් පිරුණු, සිය දිවි හානි කරගන්නා අන්දමේ අව මානසික තත්වයක් යටතේ. ඔහුගේ විසිනවවැනි උපන් දිනේ ලැබුවාට පසු එක් රැයක, උදෑසනම් ඔහු අවදි උනාලු තද බියකින්. නිතරම් මේ වගේ උනත් එදා නම් ඔහුට එදා මෙය තදින්ම දැනුනලු.  රාත්‍රියේ නිසසලබව, අඳුරු කාමරයේවු  යාන්තමට පෙනුනු ලීබඩුවල සේයා, දුරින් ඇහුනු දුම් රියක හඬ...මේ හැමදේම ඔහුට දැනිලා තියෙන්නේ වෙනස්ම දේවල් වගේ. දුෂ්ට, කිසිම තේරුමක් නැති දේවල් වගේ. එය ඔහු තුල ඇති කරලා තියෙන්නේ ලෝකය ගැන තද පිලිකුලක්. 

හැමටම වඩා ඔහුගේ පැවත්ම ගැන. මේ කාලකණ්ණි ජීවිතේ තව දුරටත් ගත කරන්නේ මොකටද? තවත් මේ සඳහා අරගල කරන්නේ මොකටද? ඔහු තුල ඇතිවෙලා තියෙන්නේ ඒ ජීවිතේ විනාශ කරලා දමන්ට තද ආශාවක් . ජීවත්වීමට වඩා , ජීවිතය නැතිකරගැනීමට තදබල ආශාවක්. මේ වෙලාවෙදි තමා ඔහු සත්‍යය දුටුවා කියන්නේ. ඒ කියන්නේ ජීවිතේ දුක නියම විදියට තේරිලා , ජීවත් වීම වැඩක් නැහැ කියන අයට සත්‍යය පේන්ට පටන්ගන්නවා කියන එකද?

කොහොම උනත් දිවිනසා ගන්නවා කියන්නේ හොඳ දෙයක් නම් නෙමෙයි. පොඩ්ඩිට කියන්ට තියෙන්නේ එච්චරයි.

‘The mind is a superb instrument if used rightly. Used wrongly, however, it becomes very destructive. To put it more accurately, it is not so much that you use your mind wrongly---you usually don’t use it at all. It uses you. This is the disease. You believe that you are your mind. This is the delusion. The instrument has taken you over.’

The power of now………….Ekhart Tolle